China’s openstaande deur in de jaren tachtig

1

Veertig jaar nadat China haar beleid van ‘hervorming en opening’ aankondigde, kunnen we goed zien hoe het land zich in die periode heeft ontwikkeld. Chinezen die jong waren in de jaren tachtig, hebben met hun energie en optimisme vorm gegeven aan een nieuw tijdperk. Ze waren niet bang om nieuwe dingen uit te proberen, en hebben met hun tomeloze ondernemingszin de basis gelegd voor de zelfverzekerde grootmacht waartoe China uit zou groeien.

Adrian Bradshaw is een Britse fotojournalist die in 1984 voor het eerst naar China kwam voor een studie Mandarijn. Hij werd zo gegrepen door het optimisme en de betere toekomst die in de lucht hing, dat hij dertig jaar in China is gebleven – langer dan welke andere buitenlandse fotojournalist dan ook. In ‘The Door Openend’ publiceert hij voor het eerst een aantal van de miljoenen(!) foto’s uit zijn privécollectie. Lees verder

Opvallende dingen in China (9)

In China kom je vaak vreemde dingen tegen. Dingen die mij zelfs met bijna vijftien jaar China-ervaring nog opvallen. Zo kun je op de meest onverwachte plaatsen een Oeigoer undercover tegenkomen, verschilt de westerse visie op Xi Jinping’s levenslange macht van de Chinese, en kom ik regelmatig de vreemdste Engelse namen die Chinezen zichzelf geven tegen.

We wonen inmiddels alweer een jaar in Nederland, maar deze maand zijn we in China! En ik ben hier intussen alweer een heel aantal nieuwe opvallende dingen tegengekomen, dus is het tijd is voor een update. Hier een greep uit wat ik tijdens dit bezoek zoal tegen ben gekomen.

1) Deze week is het Qīngmíng Jié, het jaarlijkse voorouderfestival waarop Chinezen voor hun voorvaderen in het hiernamaals zorgen door graven bij te houden. Daarom wordt deze dag in het Engels ‘Tomb Sweeping Day’ genoemd. Door de hele stad vind je deze dagen kraampjes waar hell money wordt verkocht, dat verbrand wordt zodat men in het hiernamaals ook eens iets kan kopen, plastic bloemenkransen en papieren figuren van objecten waar men in het hiernamaals behoefte aan zou kunnen hebben.

Lees verder

Absurd politiek satire: Ma Jian’s China Dream

Ma Jian is, net zoals Yu Hua en Mo Yan, van de generatie schrijvers die is opgegroeid tijdens de Culturele Revolutie, en deze periode en haar weerslag op de huidige Chinese samenleving veelvuldig terug laat keren in zijn werk. Waar Mo Yan en Yu Hua in China wonen en daarom met (zelf-)censuur te maken hebben, woont Ma met zijn partner Flora Drew (die ook zijn werk vertaalt) en hun vier kinderen in Londen, en kan daarom ongecensureerd over zijn geboorteland schrijven.

Door Ma Jian’s directe kritiek op de Chinese overheid, zijn zijn boeken al bijna dertig jaar gecensureerd in China. Sinds 2011 heeft Ma, die een Brits paspoort heeft, zijn thuisland niet meer kunnen bezoeken omdat de Chinese autoriteiten hem een inreisvisum weigeren. Dat hij daarom niet alleen een politieke, maar ook een persoonlijke wrok koestert tegen het Chinese systeem, is niet verwonderlijk. Lees verder

Een update over de gedwongen verhuizing uit Shahe

1

Eerder schreef ik over de huisuitzetting waar Zhang Yang’s moeder in Shahe al lang op wacht. En hoe dit nu al jaren duurt, zonder uitzicht op een concrete datum. Inmiddels woont Zhang Yang’s moeder nog steeds in de courtyard in Shahe, en doen de wildste verhalen de ronde over waarom het allemaal zo lang duurt, en wat voor bestemming het dorp Xīnlìtún, waar de courtyard woning staat, wel niet zal krijgen. Lees verder

6 boeken over China die je gelezen moet hebben (2)

1

Eerder publiceerde ik hier overzichten van romans over China die het lezen waard zijn, en boeken (non-fictie) over China waarvan ik het lezen aanraadde. Inmiddels heb ik weer zoveel nieuwe, boeiende boeken over China gelezen, dat het tijd is voor een update. Het gaat om een aantal recent uitgebrachte boeken, maar ook een klassieker die ik zelf onlangs pas las.

Als je deze boeken nog niet gelezen hebt, zet ze dan vooral op je leeslijstje! Na het lezen zul je China en de Chinezen weer een stukje beter begrijpen. Lees verder