Een update over de gedwongen verhuizing uit Shahe

1

Eerder schreef ik over de huisuitzetting waar Zhang Yang’s moeder in Shahe al lang op wacht. En hoe dit nu al jaren duurt, zonder uitzicht op een concrete datum. Inmiddels woont Zhang Yang’s moeder nog steeds in de courtyard in Shahe, en doen de wildste verhalen de ronde over waarom het allemaal zo lang duurt, en wat voor bestemming het dorp Xīnlìtún, waar de courtyard woning staat, wel niet zal krijgen.

Een stad waar meer dan 23 miljoen mensen wonen helemaal opnieuw vormgeven is een hele onderneming. En zo’n stad onderdeel laten worden van een de grootste superstad ter wereld, een zogeheten ‘megacity’ waar 130 miljoen mensen wonen, dat realiseer je niet in een paar jaar tijd. De planning en uitvoering daarvan nemen decennia in beslag. In dat opzicht is het misschien niet zo vreemd dat er niet binnen een paar jaar uitsluitsel is over wat er met Xīnlìtún, een dorpje van 100 huishoudens aan de rand van Beijing, zal gebeuren.

De afgelopen jaren hebben de inwoners van Xinlitun hun familie en vrienden die elders in Beijing wonen zien verhuizen vanwege stadsplanning. Dat begon meer dan twintig jaar geleden met het gebied binnen de tweede en derde ringweg, en breidde zich gaandeweg uit naar stadswijken buiten de vierde en zelfs vijfde ringweg. Xinlitun ligt echter aan de verre rand van Beijing, net binnen de zesde ringweg.

Zoals je ziet liggen de ringwegen naarmate je het centrum uit gaat steeds verder bij elkaar vandaan. Dat brengt een exponentieel groeiend aantal mensen met zich mee dat binnen iedere ringweg woont. Had de overheid tien jaar geleden nog genoeg financiële middelen om de bewoners die binnen de tweede en derde ringweg woonden goed te compenseren voor herlocatie, inmiddels is de economische situatie anders dan toen, en gaat het om een veelvoud aan huishoudens dat gecompenseerd dient te worden. De compensatie die mensen krijgen in ruil voor herlocatie, is dus veel kariger dan twintig jaar geleden.

Eén van de geruchten die rondgaan in Xinlitun, is dat de lokale overheid helemaal niet genoeg geld heeft om alle huishoudens te compenseren. En dat het daarom allemaal nog steeds niet opschiet.

Een ander gerucht gaat over wat de uiteindelijke bestemming van Shahe zal zijn. Een verhaal dat de ronde doet is dat een projectontwikkelaar een ouderenresort wil ontwikkelen, met daarnaast een indoor zwemparadijs en vakantiewoningen. Een ander verhaal is dat het militaire vliegveld dat in Shahe ligt uitgebreid gaat worden. Welke van deze twee scenario’s het uiteindelijk gaat worden, is doorslaggevend in hoe de huidige bewoners gecompenseerd zullen worden.

Projectontwikkelaars ruimen in China budget in om bewoners uit te kopen. Dit zijn vaak particuliere partijen waarmee onderhandeld kan worden. De meeste mensen hebben hier zelf geen ervaring mee, maar er is een hele industrie om uitzettingen heen ontstaan. Je kunt een professional inhuren die de onderhandelingen voor jou voert, voor een percentage van de afkoopsom.

In het andere scenario is wat minder ruimte voor optimisme. In totalitaire staat China is de wil van het leger wet. Als het leger zegt dat een dorp plaats moet maken voor uitbreiding van een militair vliegveld, dan gebeurt dat. Met het leger valt niet te onderhandelen, dus kun je niet anders dan de geboden som accepteren. Geen ruimte voor het inhuren van een professionele onderhandelaar.

Onlangs is door de overheid vastgesteld dat er in 2020 duidelijkheid moet zijn over de herinrichting van Shahe, en begonnen moet zijn met de herlocatie. Binnen de snelle ontwikkelingen in de ‘megacity’ die Beijing moet worden, is uitsluitsel nu ook wel echt nodig. Het ziet er dus naar uit dat Zhang Yang’s moeder binnen twee jaar weet wanneer ze weg kan, en waar ze vervangende woonruimte aangeboden krijgt.

Een grappig detail in dit alles? In China betalen grondeigenaren onroerendgoedbelasting op basis van de oppervlakte van hun grond. Dit staat vastgelegd in een onroerend goed boekje. Bij de vaststelling van het aantal vierkante meters waren mensen altijd geneigd om dit naar beneden af te ronden, om zo minder belasting over minder vierkante meters te betalen. Maar, nu de compensatie gebaseerd gaat zijn op het aantal vierkante meters, hebben mensen er spijt van als de haren op hun hoofd dat het aantal vierkante meters dat in dit boekje is vastgelegd, lager is dan de daadwerkelijke oppervlakte van hun courtyard.

6 boeken over China die je gelezen moet hebben (2)

1

Eerder publiceerde ik hier overzichten van romans over China die het lezen waard zijn, en boeken (non-fictie) over China waarvan ik het lezen aanraadde. Inmiddels heb ik weer zoveel nieuwe, boeiende boeken over China gelezen, dat het tijd is voor een update. Het gaat om een aantal recent uitgebrachte boeken, maar ook een klassieker die ik zelf onlangs pas las.

Als je deze boeken nog niet gelezen hebt, zet ze dan vooral op je leeslijstje! Na het lezen zul je China en de Chinezen weer een stukje beter begrijpen. Lees verder

De verbazingwekkende terugkeer van religie in China

Het Chinese maanjaar begint zonder maan. Op de eerste dag van het Chinees Nieuwjaar ligt de maan nog verscholen achter de aardbol. De maan staat pas op de vijftiende dag van het nieuwe jaar, in China bekend als yuánxiāo, in volle glorie aan de hemel.

Na deze dag ontvouwt het Chinese jaar zich aan de hand van een aantal vaste evenementen, waaronder het ontwaken van de insecten in de lente, de oogst in de nazomer en de winterzonnewende. Aan de hand van deze eeuwenoude Chinese manier om de tijd te meten, neemt Ian Johnson ons mee op zijn zoektocht naar religie in het hedendaagse China. Lees verder

Wonen in China en de actualiteit: vaccinatieschandaal

1

In de internationale media verschijnen zoveel artikelen over China dat het bijna niet bij te houden is. Veel van deze artikelen zijn goed geschreven en geven goed weer wat huidige ontwikkelingen in de Chinese maatschappij zijn. Wanneer je als buitenlander een sterke band met China en de Chinezen hebt, maak je deze zaken zelf direct mee. Het is dan interessant om wat je in de media tegenkomt af te zetten tegenover je eigen ervaringen.

Deze week is een nieuw vaccinatieschandaal een trending topic op Chinese social media, en het wordt ook goed verslagen in de internationale media. Laat dit nu heel dichtbij mij en mijn gezin komen, omdat ons zoontje in China geboren is, en daar in zijn eerste levensjaar alle kindervaccinaties volgens het Chinese rijksvaccinatieprogramma heeft gekregen. Om je een beeld te geven: in Nederland schrijft het rijksvaccinatieprogramma in het eerste levensjaar vier vaccinaties voor, in China zijn dat er twintig. Lees verder

Over hoe de éénkindpolitiek mijn familieleven beïnvloedt

Zhang Yang is geboren in de vroege jaren ’80 in Beijing. In die dagen was de éénkindpolitiek nieuw, en met name in de hoofdstad werd deze nieuwe regel streng geïmplementeerd.

Mijn schoonmoeder moest in die tijd aan haar dānwèi, haar werkeenheid, bewijzen dat ze niet zwanger was als het weer die tijd van de maand was. Maar zoals dat gaat in een mensenleven, wilde ze graag nog een kindje, en de natuur ging haar gang. Toen ze het bewijs van haar ongesteldheid niet kon leveren, werd ze voor een keuze gesteld: houd de baby en verlies je baan, of houd je baan en verlies de baby. Omdat ze mijn schoonvader op het werk had leren kennen, zou dit betekenen dat ze beiden in één klap werkloos zouden zijn, en ze niet financieel zorg konden dragen voor de gewenste familie van vier. De keuze werd dus snel maar met pijn gemaakt, en Zhang Yang bleef enig kind.

Nu, bijna vier decennia later, stuiten wij op één van de vele ongewenste bij-effecten van de éénkindpolitiek. Lees verder