Over hoe de éénkindpolitiek mijn familieleven beïnvloedt

Zhang Yang is geboren in de vroege jaren ’80 in Beijing. In die dagen was de éénkindpolitiek nieuw, en met name in de hoofdstad werd deze nieuwe regel streng geïmplementeerd.

Mijn schoonmoeder moest in die tijd aan haar dānwèi, haar werkeenheid, bewijzen dat ze niet zwanger was als het weer die tijd van de maand was. Maar zoals dat gaat in een mensenleven, wilde ze graag nog een kindje, en de natuur ging haar gang. Toen ze het bewijs van haar ongesteldheid niet kon leveren, werd ze voor een keuze gesteld: houd de baby en verlies je baan, of houd je baan en verlies de baby. Omdat ze mijn schoonvader op het werk had leren kennen, zou dit betekenen dat ze beiden in één klap werkloos zouden zijn, en ze niet financieel zorg konden dragen voor de gewenste familie van vier. De keuze werd dus snel maar met pijn gemaakt, en Zhang Yang bleef enig kind.

Nu, bijna vier decennia later, stuiten wij op één van de vele ongewenste bij-effecten van de éénkindpolitiek.

Het besluit om China te verlaten en in Nederland te gaan wonen heeft een aantal redenen, die ik in een eerder blog uitgebreider heb besproken. We staan allebei achter deze beslissing, die voor Zhang Yang een nieuwe start inluidt, en voor mij een terugkeer naar huis is.

Er is echter één ding dat als een zwarte wolk boven onze toekomst in Nederland hangt. Zhang Yang’s vader is ruim tien jaar geleden overleden, en zijn moeder is sindsdien weduwe. Dat betekent dat als Zhang Yang China verlaat, hij een ouder wordende, eenzame moeder achterlaat.

Ik weet zeker dat het allemaal goed gaat komen. Een verhuizing naar Europa betekent tenslotte niet dat we Zhang Yang’s moeder nooit meer zullen zien, en zij kan ons natuurlijk ook voor langere perioden in Nederland op komen zoeken. Ze kijkt er naar uit om voor het eerst een ander continent te bezoeken, en heeft al een paspoort aangevraagd.

Maar toch, als Chinees die veel waarde hecht aan kinderlijke gehoorzaamheid (een Confucianistisch begrip waarmee wordt bedoeld dat kinderen respect moeten tonen aan oudere familieleden en voorouders), stelt dit Zhang Yang voor een onmogelijk dilemma. Als goede zoon wil hij goed voor zijn moeder zorgen, zeker omdat ze geen echtgenoot heeft om op terug te vallen. En als liefhebbende echtgenoot en vader, wil hij dat wij als familie in de omgeving die wij het beste vinden kunnen wonen.

Zhang Yang zegt dat als hij een broer of zus gehad zou hebben, hij zich niet zo schuldig zou voelen over China verlaten, omdat hij dan zou weten dat er goed voor zijn moeder gezorgd zou worden. Maar omdat hij precies geboren is in de periode dat de éénkindpolitiek het strengst werd geïmplementeerd, ontbreekt deze broer of zus. En komt alle last op de schouders van Zhang Yang.

Wie had er gedacht dat de éénkindpolitiek invloed zou hebben op de beslissingen die half-Chinese families maken voor hun toekomst? Dit is iets dat de beleidsmakers niet voorzagen toen ze het beleid afkondigden. Of misschien kon het ze wel niets schelen.

Een Engelse versie van dit blog werd eerder gepubliceerd op WWAM BAM, een crowdblog door westerse vrouwen die een relatie met een Aziatische man hebben. Je kunt het blog hier teruglezen op WWAMBAM.com. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.