Een update over de gedwongen verhuizing uit Shahe

1

Eerder schreef ik over de huisuitzetting waar Zhang Yang’s moeder in Shahe al lang op wacht. En hoe dit nu al jaren duurt, zonder uitzicht op een concrete datum. Inmiddels woont Zhang Yang’s moeder nog steeds in de courtyard in Shahe, en doen de wildste verhalen de ronde over waarom het allemaal zo lang duurt, en wat voor bestemming het dorp Xīnlìtún, waar de courtyard woning staat, wel niet zal krijgen.

Een stad waar meer dan 23 miljoen mensen wonen helemaal opnieuw vormgeven is een hele onderneming. En zo’n stad onderdeel laten worden van een de grootste superstad ter wereld, een zogeheten ‘megacity’ waar 130 miljoen mensen wonen, dat realiseer je niet in een paar jaar tijd. De planning en uitvoering daarvan nemen decennia in beslag. In dat opzicht is het misschien niet zo vreemd dat er niet binnen een paar jaar uitsluitsel is over wat er met Xīnlìtún, een dorpje van 100 huishoudens aan de rand van Beijing, zal gebeuren.

De afgelopen jaren hebben de inwoners van Xinlitun hun familie en vrienden die elders in Beijing wonen zien verhuizen vanwege stadsplanning. Dat begon meer dan twintig jaar geleden met het gebied binnen de tweede en derde ringweg, en breidde zich gaandeweg uit naar stadswijken buiten de vierde en zelfs vijfde ringweg. Xinlitun ligt echter aan de verre rand van Beijing, net binnen de zesde ringweg.

Zoals je ziet liggen de ringwegen naarmate je het centrum uit gaat steeds verder bij elkaar vandaan. Dat brengt een exponentieel groeiend aantal mensen met zich mee dat binnen iedere ringweg woont. Had de overheid tien jaar geleden nog genoeg financiële middelen om de bewoners die binnen de tweede en derde ringweg woonden goed te compenseren voor herlocatie, inmiddels is de economische situatie anders dan toen, en gaat het om een veelvoud aan huishoudens dat gecompenseerd dient te worden. De compensatie die mensen krijgen in ruil voor herlocatie, is dus veel kariger dan twintig jaar geleden.

Eén van de geruchten die rondgaan in Xinlitun, is dat de lokale overheid helemaal niet genoeg geld heeft om alle huishoudens te compenseren. En dat het daarom allemaal nog steeds niet opschiet.

Een ander gerucht gaat over wat de uiteindelijke bestemming van Shahe zal zijn. Een verhaal dat de ronde doet is dat een projectontwikkelaar een ouderenresort wil ontwikkelen, met daarnaast een indoor zwemparadijs en vakantiewoningen. Een ander verhaal is dat het militaire vliegveld dat in Shahe ligt uitgebreid gaat worden. Welke van deze twee scenario’s het uiteindelijk gaat worden, is doorslaggevend in hoe de huidige bewoners gecompenseerd zullen worden.

Projectontwikkelaars ruimen in China budget in om bewoners uit te kopen. Dit zijn vaak particuliere partijen waarmee onderhandeld kan worden. De meeste mensen hebben hier zelf geen ervaring mee, maar er is een hele industrie om uitzettingen heen ontstaan. Je kunt een professional inhuren die de onderhandelingen voor jou voert, voor een percentage van de afkoopsom.

In het andere scenario is wat minder ruimte voor optimisme. In totalitaire staat China is de wil van het leger wet. Als het leger zegt dat een dorp plaats moet maken voor uitbreiding van een militair vliegveld, dan gebeurt dat. Met het leger valt niet te onderhandelen, dus kun je niet anders dan de geboden som accepteren. Geen ruimte voor het inhuren van een professionele onderhandelaar.

Onlangs is door de overheid vastgesteld dat er in 2020 duidelijkheid moet zijn over de herinrichting van Shahe, en begonnen moet zijn met de herlocatie. Binnen de snelle ontwikkelingen in de ‘megacity’ die Beijing moet worden, is uitsluitsel nu ook wel echt nodig. Het ziet er dus naar uit dat Zhang Yang’s moeder binnen twee jaar weet wanneer ze weg kan, en waar ze vervangende woonruimte aangeboden krijgt.

Een grappig detail in dit alles? In China betalen grondeigenaren onroerendgoedbelasting op basis van de oppervlakte van hun grond. Dit staat vastgelegd in een onroerend goed boekje. Bij de vaststelling van het aantal vierkante meters waren mensen altijd geneigd om dit naar beneden af te ronden, om zo minder belasting over minder vierkante meters te betalen. Maar, nu de compensatie gebaseerd gaat zijn op het aantal vierkante meters, hebben mensen er spijt van als de haren op hun hoofd dat het aantal vierkante meters dat in dit boekje is vastgelegd, lager is dan de daadwerkelijke oppervlakte van hun courtyard.

In Chinese parken

In China is een park zoveel meer dan alleen een mooi ontworpen buitenplaats. Mensen gaan in China niet alleen naar het park om een wandelingetje te maken, om van netjes aangelegde grasvelden, bloemperken en bomen te genieten of om op een bankje in de zon te zitten. Natuurlijk kun je al die zaken prima doen in een Chinees park. Maar waar het in Chinese parken eigenlijk om draait, is het sociale aspect. Lees verder

Cafés in Wuhan (2)

Eerder kon je hier lezen dat Wuhan een stad met een goed ontwikkelde cafécultuur is. Naast een vestiging van Starbucks op vrijwel iedere straathoek, zijn er in de drie jaar die ik in de stad heb gewoond een wildgroei geweest aan kleine cafeetjes en koffiezaakjes. Deze zaakjes hebben ieder hun eigen stijl en charme.

Omdat Wuhan geen dag hetzelfde is, vandaag een overzicht van vier nieuwe, bijzondere plekken om op te laden met een kopje koffie, mocht je ooit in Wuhan terecht komen. Lees verder

Een Nederlands gezin al twintig jaar thuis in Qinghai

1

Klaas en Pia Steendam wonen sinds 1998 in Qinghai, in het westen van China. Met hun onderneming Amdo Craft dragen zij bij aan de ontwikkeling van dit deel van China. China2025.nl sprak hen over hun ervaringen in deze bijzondere Chinese regio, en wat hen motiveert om zich in dit minder ontwikkelde deel van het land te vestigen.

“Na het afronden van mijn Internationale Ontwikkelingsstudies in Wageningen, wilde ik iets betekenen in de Tibetaanse gebieden”, begint Pia als haar gevraagd wordt waarom ze juist naar Qinghai is gegaan. “Twintig jaar geleden was de behoefte aan het ontwikkelen van dit gebied groot, de achterstand ten opzichte van het westen van China was enorm. In 1995 bezocht ik Qinghai voor het eerst, en na verder onderzoek gedaan te hebben in Nepal en India, zijn we in 1998 teruggekeerd om ons hier te vestigen”, vervolgt ze. Lees verder

6 boeken over China die je gelezen moet hebben (2)

1

Eerder publiceerde ik hier overzichten van romans over China die het lezen waard zijn, en boeken (non-fictie) over China waarvan ik het lezen aanraadde. Inmiddels heb ik weer zoveel nieuwe, boeiende boeken over China gelezen, dat het tijd is voor een update. Het gaat om een aantal recent uitgebrachte boeken, maar ook een klassieker die ik zelf onlangs pas las.

Als je deze boeken nog niet gelezen hebt, zet ze dan vooral op je leeslijstje! Na het lezen zul je China en de Chinezen weer een stukje beter begrijpen. Lees verder