Een dagje Wuhan

Wuhan is niet de eerste stad waar mensen aan denken om te bezoeken als je in China bent. Wuhan staat bekend als industrieel, zonder zichtbare geschiedenis in het straatbeeld, en zonder toeristische hoogtepunten die op ieders China bucketlist zouden moeten staan. De Lonely Planet wijdt slechts een paar pagina’s aan Wuhan, en als je naar ‘dingen om te doen’ in Wuhan zoekt op Tripadvisor, zie je ook niet in een oogopslag plaatsen waar je meteen naartoe wilt rennen.

Nu zal ik zeker niet stellen dat Wuhan een prachtige stad is, die je niet mag missen tijdens een bezoek aan China. Wel weet ik, door er drie jaar gewoond te hebben, dat Wuhan meer dan genoeg interessants te bieden heeft. Met name voor degene die al wat meer van China gezien heeft, of graag van de gebaande paden reist. De ‘bezienswaardigheden’ die Wuhan biedt zijn minder tot de verbeelding sprekend dan de Chinese Muur of de Verboden Stad, maar de moeite van het bezoeken wél waard.

Daarbij speelt mee dat Wuhan een belangrijke hub is in China. Zeker met de nieuwe hogesnelheidslijnen en de nieuwe luchthaven, is Wuhan zeer goed bereikbaar. De stad ligt middenin het ontwikkelde deel van China, waardoor het tijdens een rondreis door China nog lastig is om niet langs Wuhan te komen. En als je er toch langskomt, waarom dan niet een dag of twee kijken wat de stad te bieden heeft?

Eerder nam ik je mee naar vier bijzondere tempels in Wuhan, langs bijzonder erfgoed in stadsdeel Hankou, op zwemtocht in de Yangtze en naar een communistisch attractiepark in Wuhan. Ook liet ik zien dat er in Wuhan genoeg gebeurt op het gebied van hippe cafés (1), (2), en bijzondere boekwinkels.

Vandaag neem ik je mee op mijn favoriete wandeling, waarbij je de drie stadsdelen aandoet, en de voornaamste must-sees van Wuhan meekrijgt.

Wuhan Yangtze River Bridge (Wǔhàn Chángjiāng Dàqiáo)

Dit kolossale, stalen gevaarte over de Yangtze belichaamt alles wat Wuhan is: industrieel, megalomaan, communistisch en indrukwekkend. De brug was een belangrijk punt in het allereerste Chinese vijfjarenplan; het is de allereerste brug over de Yangtze. Met de bouw werd begonnen in 1955, de brug werd afgerond in 1957.

We beginnen het dagje Wuhan in stadsdeel Hanyang, aan de oever van de Yangtze. Hier kun je Hanyang Marshland bezoeken, waar een park ligt waar de mythe van Yu de Grote verbeeld wordt, die als eerste de Chinese rivieren succesvol zou hebben bedwongen. Je hebt hier goed zicht op de Yangtze en de brug.

Je kunt hier de brug in en met een lift omhoog, naar het bovendek. Dat kost ¥2. Boven in de brug vind je een prachtig schilderij waarop alle 56 Chinese bevolkingsgroepen eensgezind achter Voorzitter Mao staan.

De brug heeft twee verdiepingen, op het bovenste dek rijden auto’s en zijn twee banen voor voetgangers. Daaronder rijden treinen, de spoorlijn van Beijing naar Guangzhou gaat hier de Yangtze over, en daarmee de grens van noord naar zuid-China.

De burg mag dan wel een indrukwekkende stalen constructie met veel beton zijn, er zijn meer dan genoeg prachtige details in verwerkt. In het hekwerk zie je gestileerde vogels en bloemen, en de ronde raampjes in de deuren en raamopeningen worden vandaag de dag niet meer zo gemaakt.

De brug is ruim 1,6 km lang, en als je er overheen loopt voel je hoe machtig de Yangtze is. De rivier stroomt snel, er gaat veel vrachtverkeer over, je ziet de Yangtze en haar zijrivier de Han samenkomen. Ook heb je goed zicht op de drie stadsdelen Hanyang, Hankou en Wuchang.

Yellow Crane Tower (Huánghè Lóu)

Als je de hele brug over hebt gelopen, ben je aangekomen in stadsdeel Wuchang. Hier staat aan de voet van de brug de Yellow Crane Tower, een andere voorname bezienswaardigheid in Wuhan. Op ongeveer deze plek aan de Yangtze staat sinds het jaar 223 een pagode. Het huidige bouwsel is echter een replica van een replica van een replica, gebouwd in 1981.

Het bezoeken van de Yellow Crane Tower raad ik niet aan. De ¥80 die een entreekaartje kost vind ik te hoog voor het beklimmen van een toren die maar een paar jaar ouder is dan ikzelf ben, maar die afweging kun je zelf maken.

Je kunt hier de brug af met een liftje naar beneden (opnieuw ¥2), vanaf waar je een keuze hebt. Je kunt hier met de pont naar Hankou, waar je uitkomt op de Hankou Bund. Daar kun je wandelen door de oude concessiewijken (zie hier), of door het oeverpark langs de rivier lopen, en na een wandeling van een paar kilometer koffie drinken in café Seattle Breeze (zie hier).

Het oude deel van Wuchang District

Wat je ook kunt doen, is het oude deel van Wuchang inlopen. Daarvoor moet je eerst door een super-toeristisch straatje heen, Hubu Alley (Hùbù Xiàng), waar je gebombardeerd wordt met street food en goedkope souvenirs. Echt, Hubu Alley is tien keer zo erg als de Nánluógǔ Xiàng, en die zou ik al niet aanraden.

Als je jezelf door de drommen toeristen in Hubu Alley heen hebt gewerkt (een ware worsteling – ik overdrijf niet), kom je uit op Ziyou Road. Je slaat hier rechtsaf, steekt de weg over, en loopt na een paar honderd meter Qinglong Alley in. Van hieruit loop je verder door een wirwar van straatjes, waar nog veel huizen van twee verdiepingen met houten constructies van meer dan honderd jaar oud staan – en nog steeds bewoond worden!

Hier zie je allerlei winkeltjes, van stapels boeken tot bakken water met levende vissen, en holes-in-the-wall waar allerhande snacks verkocht worden.

Je ziet schone was buiten uit de ramen te drogen hangen naast worsten. Het dagelijks leven vindt hier nog op straat plaats, stadsvernieuwing en gentrificatie hebben hun intrede in deze wijk in het geheel nog niet gedaan.

Al lopende heb je ook een paar keer goed zicht op de Yellow Crane Tower.

Tanhualin (Tánhuálín)

Door deze wirwar van straatjes kom je uiteindelijk uit bij Tanhualin. In deze straat staan veel gebouwen uit de concessieperiode, net zoals in Hankou. Je vindt er onder andere het oude Zweedse consulaat, een prachtig ziekenhuis, de enige overdekte basketbal hal van China (!) en een katholieke kerk die nog in gebruik is.

Hier is gentrificatie wel rap in opkomst. Toen ik net in Wuhan kwam wonen was Tanhualin net leuk, met veel kleine bottom-up initiatieven, originele cafeetjes en kleine winkeltjes waar creatievelingen zelfgemaakte spullen verkochten. Toen ik drie jaar later op het punt stond Wuhan te verlaten, werden al deze initiatieven gesloten, en werden de oude gebouwen zodanig gerenoveerd dat er niets origineels meer in te herkennen viel, of simpelweg gesloopt voor de bouw van nieuwe souvenirwinkels. De paar originele gebouwen die er nu nog staan, dienen slechts als achtergrond voor toeristen en jonge Chinezen die Tanhualin met hun selfiestick bezoeken.

Aan het einde van de oude straat Tanhualin vind je het Hubei Institute of Fine Arts, een gloednieuw winkelcentrum dat ook Tanhualin heet, en een gelijknamig metrostation. Hier vandaan kun je met de metro gemakkelijk je weg naar elders in de stad vervolgen.

Dit artikel schreef ik als onderdeel van een serie blogs over Wuhan voor Bezoekchina.nl, een Nederlandstalige website die je kennis wil laten maken met minder bekende, mooie bestemmingen in China. Klik hier om het artikel op bezoekchina.nl te lezen.

6 voordelen van een intercultureel huwelijk

Het internet staat vol met blogs als “Surviving an interracial marriage” en “The thing I wish I knew before marrying into a Chinese family“. Dit soort dramatische verhalen doet het goed bij een online lezerspubliek en daar is op zich niets mis mee – misschien zijn sommigen nieuwsgierig naar dit soort verhalen, of benieuwd naar ervaringen van anderen.

Meestal is de insteek van dit soort verhalen negatief. Denk aan zaken als cultuurshock, tegenstand van de (schoon)familie, racisme. Dit soort dingen gebeurden inderdaad helaas, en daarom is het goed dat er openlijk over gesproken kan worden.

Zelf heb ik ook over een aantal van dat soort dingen geschreven. Bijvoorbeeld over bijgeloof, of hoe de noemer halfbloedje nog steeds wordt gebruikt om over kinderen met ouders van verschillende etnische achtergronden te spreken.

Maar ik belicht op dit blog ook graag de positieve kanten China, en de invloed van de Chinese cultuur op mijn leven. Daarom vandaag zes voordelen van een intercultureel huwelijk! Lees verder

China’s openstaande deur in de jaren tachtig

1

Veertig jaar nadat China haar beleid van ‘hervorming en opening’ aankondigde, kunnen we goed zien hoe het land zich in die periode heeft ontwikkeld. Chinezen die jong waren in de jaren tachtig, hebben met hun energie en optimisme vorm gegeven aan een nieuw tijdperk. Ze waren niet bang om nieuwe dingen uit te proberen, en hebben met hun tomeloze ondernemingszin de basis gelegd voor de zelfverzekerde grootmacht waartoe China uit zou groeien.

Adrian Bradshaw is een Britse fotojournalist die in 1984 voor het eerst naar China kwam voor een studie Mandarijn. Hij werd zo gegrepen door het optimisme en de betere toekomst die in de lucht hing, dat hij dertig jaar in China is gebleven – langer dan welke andere buitenlandse fotojournalist dan ook. In ‘The Door Openend’ publiceert hij voor het eerst een aantal van de miljoenen(!) foto’s uit zijn privécollectie. Lees verder

6 leuke kinderboeken over China

1

Als je een kind met Chinese wortels hebt, of dat nu is omdat (één van de) ouders Chinees is of omdat je kind in China is geboren maar in Nederland (of België) opgroeit, dan is het leuk om wat van de Chinese achtergrond terug laten te komen in de opvoeding.

Een manier om dat te doen, is kinderboeken voorlezen die over China gaan, of iets over de Chinese cultuur vertellen. Hieronder noem ik zes boeken die ik zelf aan mijn zoontje voorlees. Allemaal hebben ze op ieder hun eigen manier betrekking op China. Lees verder

Waar ik iedere keer weer even aan moet wennen

We waren onlangs een maand in China, voor het eerst sinds we – nu alweer ruim een jaar geleden – naar Nederland terugkeerden. Iedere keer als ik wat langer in China ben geweest en weer in Nederland ben, moet ik aan onderstaande zaken wennen nadat ik van het ene naar het andere land gereisd ben. Dus niet alleen in China, maar ook wanneer ik na in China geweest te zijn weer terug in Nederland ben. Lees verder