6 voordelen van een intercultureel huwelijk

Het internet staat vol met blogs als “Surviving an interracial marriage” en “The thing I wish I knew before marrying into a Chinese family“. Dit soort dramatische verhalen doet het goed bij een online lezerspubliek en daar is op zich niets mis mee – misschien zijn sommigen nieuwsgierig naar dit soort verhalen, of benieuwd naar ervaringen van anderen.

Meestal is de insteek van dit soort verhalen negatief. Denk aan zaken als cultuurshock, tegenstand van de (schoon)familie, racisme. Dit soort dingen gebeurden inderdaad helaas, en daarom is het goed dat er openlijk over gesproken kan worden.

Zelf heb ik ook over een aantal van dat soort dingen geschreven. Bijvoorbeeld over bijgeloof, of hoe de noemer halfbloedje nog steeds wordt gebruikt om over kinderen met ouders van verschillende etnische achtergronden te spreken.

Maar ik belicht op dit blog ook graag de positieve kanten China, en de invloed van de Chinese cultuur op mijn leven. Daarom vandaag zes voordelen van een intercultureel huwelijk!

1) Je leert een andere cultuur van binnenuit kennen

Door nauw met iemand uit een compleet andere cultuur samen te leven, leer je die cultuur echt van binnenuit kennen. Zonder mijn huwelijk zou ik Chinese eigenaardigheden niet hebben kunnen verklaren, zou ik nooit aan den lijve hebben ondervonden wat hutongperikelen zijn, of van binnenuit kunnen begrijpen hoe het nou echt zit met de gedwongen verhuizingen door stadsvernieuwing in Beijing.

En dat houdt nooit op. Ook na tien jaar leer ik met iedere verhuizing, iedere nieuwe levensfase en iedere ontwikkeling in China, door mijn huwelijk weer nieuwe dingen over de Chinese cultuur en maatschappij.

2) Je taalvaardigheid krijgt een enorme oppepper

Regelmatig word ik gecomplimenteerd met mijn Chinese taalvaardigheid. En dan met name de uitspraak. Als men vraagt hoe het komt dat mijn Chinees zo goed is, antwoord ik altijd dat door een aantal jaar in China te wonen en de taal daar in het dagelijks leven te gebruiken, je vocabulaire en spreekvaardigheid een enorme oppepper krijgt.

Dat mag waar zijn, de echte reden dat mijn Chinees zo natuurlijk klinkt, is Zhang Yang. Toen we elkaar ontmoetten sprak hij geen Engels en Nederlands, waardoor we wel in het Chinees mòesten communiceren. En dan gaat het snel. Daar staat tegenover dat zijn Engels en Nederlands nog steeds niet je-van-het zijn. En mijn Chinees een Beijing-accent heeft.

3) Je kunt in twee landen thuiskomen

“Thuis” wordt een rekkelijk begrip als je lang in verschillende landen woont, daar familie hebt en jezelf er dus thuis kunt voelen. Het duurt even voordat je jezelf ècht in twee landen thuis voelt, omdat het tijd kost om een netwerk op te bouwen, en genoeg mee te maken om significante herinneringen aan een plaats te hebben. Maar wanneer je dat hebt, is het heel waardevol om in twee landen thuis te kunnen komen.

Ik ben in Nederland geboren en opgegroeid, en hier wonen we nu weer als gezin. Maar Zhang Yang en ik hebben elkaar in China leren kennen, zijn er getrouwd en onze zoon is er geboren. Daarmee is China voor mij net zozeer een thuis als mijn geboorteland.

4) Je viert nog een keer zoveel feestdagen

Chinees Nieuwjaar vier ik nu al zo lang (zie archief hier), dat deze feestdag voor mij net zozeer het begin van een nieuw jaar inluidt als het westerse Nieuwjaar. Het is voor mij vanzelfsprekend dat je tijdens de eerste week van oktober en de eerste week van mei niet in China wilt reizen, omdat de Nationale Dag en de Dag van de Arbeid momenten zijn waarop heel China tegelijk vakantie heeft, en dus tegelijk toeristische bestemmingen bezoekt.

Ik vierde mijn ‘eigen feestdagen‘ in China, en vier de Chinese feestdagen nu in Nederland. Dubbel zoveel, dus!

5) De kans op een slim kind is groter door genetische vermenging

Uit onderzoek van de universiteit van Edinburgh blijkt dat kinderen van gemengde afkomst, of die genetisch ver van elkaar af staan, gemiddeld langer en slimmer zijn dan kinderen met ouders die een zelfde genetische afkomst hebben.

Of dat nu een reden moet zijn om dan maar met iemand uit een ander continent te trouwen? Dat lijkt me niet. Wel denk ik dat kinderen die een diverse afkomst hebben, beter kunnen schakelen tussen culturen, daardoor beter met nieuwe situaties om kunnen gaan, en wellicht opener of sterker in het leven staan. En tweetaligheid is natuurlijk altijd één van de mooiste dingen die je een kind mee kunt geven.

6) Je breidt het voedselaanbod op je eigen eettafel aanzienlijk uit

Als ik Zhang Yang niet had gekend, zou ik nooit warme cola hebben gedronken (en dat lekker hebben gevonden!). Of weten wat je allemaal kunt doen met een witte kool. En zouden edamame ook voor mij alleen een hipstersnack zijn geweest, in plaats van vaste prik bij de maaltijd in de zomer.

Dat werkt natuurlijk twee kanten op. Voordat Zhang Yang mij leerde kennen, kende hij niet meer westers eten dan sandwiches en steak met gebakken aardappelen. Nu is hij gek op tosti’s, paella en tomatensoep.

Over hoe de éénkindpolitiek mijn familieleven beïnvloedt

Zhang Yang is geboren in de vroege jaren ’80 in Beijing. In die dagen was de éénkindpolitiek nieuw, en met name in de hoofdstad werd deze nieuwe regel streng geïmplementeerd.

Mijn schoonmoeder moest in die tijd aan haar dānwèi, haar werkeenheid, bewijzen dat ze niet zwanger was als het weer die tijd van de maand was. Maar zoals dat gaat in een mensenleven, wilde ze graag nog een kindje, en de natuur ging haar gang. Toen ze het bewijs van haar ongesteldheid niet kon leveren, werd ze voor een keuze gesteld: houd de baby en verlies je baan, of houd je baan en verlies de baby. Omdat ze mijn schoonvader op het werk had leren kennen, zou dit betekenen dat ze beiden in één klap werkloos zouden zijn, en ze niet financieel zorg konden dragen voor de gewenste familie van vier. De keuze werd dus snel maar met pijn gemaakt, en Zhang Yang bleef enig kind.

Nu, bijna vier decennia later, stuiten wij op één van de vele ongewenste bij-effecten van de éénkindpolitiek. Lees verder

‘Halfbloedje’: een gangbare term in China

Ik liep met mijn zoontje in de buggy op straat in een Nederlandse stad. Zoals vaak gebeurt bij kleine kinderen, keek een vrouw die toevallig naast ons liep naar hem en zwaaide hem schattig toe. Toen ze hem goed bekeken had vroeg ze me luid en duidelijk: “Het is zeker een halfbloedje hé?” Lees verder

6 dingen die Chinezen zeggen als ze denken dat je geen Chinees spreekt

4

Eerder kon je hier al een aantal keer lezen dat Chinezen nooit terughoudend zijn in het vragen van al dan niet persoonlijke dingen als ze me toevallig bij de bushalte zien staan, in de compound waar ik woon zie lopen of als ik een taxi neem. Nu ben ik daar inmiddels wel aan gewend, en heb ik wat standaard reacties klaar om deze gesprekjes snel af te ronden.

De meeste Chinezen gaan er echter vanuit dat ik, een lǎowài, geen Chinees spreek. Lees verder