Coronavirus-aanpak: Nederland vs. China

3

Zhang Yang vloog op 21 januari naar China om Chinees Nieuwjaar met zijn moeder te vieren. De paar dagen voor zijn vertrek kwamen er al wat berichten naar buiten over een nieuw, onbekend virus dat in Wuhan voor het eerst geconstateerd was. Pas een dag of twee na zijn aankomst in Beijing, brak in de media door hoe serieus de uitbraak van het coronavirus was. Maar toen was hij al in China aangekomen.

Zhang Yang is ruim een maand in China geweest, en is in die tijd alleen de deur uit gegaan om nodige boodschappen te doen. Dat altijd met een mondkapje op, zonder mondkapje mocht je in China de straat niet op. Mensen die Nieuwjaar vierden bij familie elders in China konden niet zonder meer terugkeren naar Beijing, het openbaar vervoer reed wel maar was vrijwel leeg, heel China ging op slot. Als we relativeren waarom; in de hele stadswijk waar Shahe ligt, Changping District, waren toen 24 gevallen van het coronavirus geconstateerd. Op een bevolking van het stadsdeel van 2 miljoen mensen.

Met een andere terugvlucht dan gepland, kwam Zhang Yang op 26 februari weer aan in Nederland. Hij had de hele vliegreis een mondkapje gedragen, verkleedde zich voordat hij ons huis binnen kwam eerst in de garage, en douchte zich eerst voordat hij na binnenkomst met mij ging praten. Alles om eventuele verspreiding te voorkomen.

Die dag waren er nog geen gevallen van het coronavirus vastgesteld in Nederland. Maar dat veranderde snel: het eerste geval werd op 28 februari bekend gemaakt, en nu, nog geen twee weken later, staat de teller boven de 600.

De maatregelen die er in Nederland worden genomen, kan Zhang Yang niet begrijpen. In nog geen twee weken tijd nar 600 geconstateerde besmettingen en wij gaan de stad in, koffie drinken in een café, rijden in een volle trein tijdens de spits naar de kantoortuin waar we samen met andere collega’s dicht op elkaar werken. Niemand draagt een mondkapje.

Zhang Yang is meteen na terugkomst begonnen met het verplichte inburgeringstraject. Iedere dag als hij na de lessen thuiskomt, zegt hij bang geweest te zijn voor het nabije contact dat je tijdens lessen hebt met docenten en medestudenten. Drie of vier van zijn medestudenten hoestten al de hele week lang best hevig, en hebben zich vandaag voor het eerst ziek gemeld. Hij is er zeker van dat ze het coronavirus hebben, en hem besmet kunnen hebben.

Ik begrijp dat dit, wanneer je net terugkomt uit China en daar een maand lang verplicht thuis hebt gezeten en altijd een mondkapje hebt gedragen, een heel sterk contrast is met de – volgens Zhang Yang – laconieke houding waarop we in Nederland met de verspreiding van het virus omgaan. Aan de andere kant: onze maatschappij is heel anders ingericht dan in China. Wij gaan met de auto of de fiets naar het werk, en als we al met het openbaar vervoer gaan, zitten we bij lange na niet zo dicht op elkaar gepakt als in Chinese metro’s. We wonen in huizen of appartementen met een eigen opgang, en komen veel minder dicht bij buren en mensen de we tegenkomen in de openbare ruimte.

Maar toch… Het is wel een heel groot verschil. De Chinese overheid die iedereen bij 24 gevallen op 2 miljoen mensen oplegt de deur niet uit te gaan en het dragen van mondkapjes verplicht stelt. En de Nederlandse overheid die bij een toename van 600% van de geconstateerde besmettingen in nog geen twee weken tijd, alleen afraadt om handen te schudden.

Wonen in China en de actualiteit: evacuatie in noodgevallen

2

In de internationale media verschijnen zoveel artikelen over China dat het bijna niet bij te houden is. Veel van deze artikelen zijn goed geschreven en geven goed weer wat huidige ontwikkelingen in de Chinese maatschappij zijn. Wanneer je als buitenlander een sterke band met China en de Chinezen hebt, maak je deze zaken zelf direct mee. Het is dan interessant om wat je in de media tegenkomt af te zetten tegenover je eigen ervaringen.

Ik heb in deze rubriek eerder geschreven over het krijgen van een half-Chinees kind, en dat kinderen die in China worden geboren uit één niet-Chinese ouder, door de Chinese overheid als Chinees worden gezien. Ik blijf erop hameren op dat als je wilt dat jouw kind als volledig Nederlands burger wordt gezien, je afstand moet doen van de Chinese nationaliteit. De uitbraak van het corona-virus maakt duidelijk waarom dat (onverwacht) heel belangrijk kan zijn. Lees verder

Vooroordelen & aannames

1

1) Ik kom met een collega (man, blank, nog geen jaar ouder dan ik) terug in Beijing na een zakenreis binnen China. Nadat onze vlucht is geland en we onze bagage hebben opgehaald, wachten we in de rij op een taxi. We krijgen allebei een taxi toegewezen, nemen voor het instappen afscheid waarna ik in de ene taxi stap en hij in de andere. Als ik de chauffeur vertel waar ik heen wil, roept hij uit: “Waarom stapt je man in een andere taxi?” Als ik uitleg dat we collega’s zijn roep hij weer: “Maar ik dacht dat jullie een stel waren! Jullie stonden de hele rij naast elkaar!” Als ik weer rustig uitleg dat we collega’s zijn, en dat ik naar mijn huis ga en hij naar het zijne, blijft de chauffeur herhalen dat hij er vanuit ging dat we een stel waren. Ik besluit het er maar bij te laten. Lees verder

Een MVV aanvragen voor je Chinese partner

5

Als je met je Chinese partner in Nederland wilt gaan wonen, moet je een verblijfsvergunning aanvragen bij de IND. De eerste stap in dat proces, is het aanvragen van een Machtiging tot Voorlopig Verblijf (MVV). Dit is een visum waarmee je partner Nederland in mag reizen, om hier de daadwerkelijke verblijfsvergunning (VVR) af te halen.

Dit kan even puzzelen zijn, zeker als je – zoals wij – voor het eerst samen gaat wonen in Nederland, na een periode in China gewoond te hebben. De Nederlandse partner moet namelijk ingeschreven staan in de BRP en voldoende inkomen hebben, en de Chinese partner moet geslaagd zijn voor het basisexamen inburgering, en mag tijdens de aanvraag niet in het Schengengebied verblijven. Lees verder

6 voordelen van een intercultureel huwelijk

Het internet staat vol met blogs als “Surviving an interracial marriage” en “The thing I wish I knew before marrying into a Chinese family“. Dit soort dramatische verhalen doet het goed bij een online lezerspubliek en daar is op zich niets mis mee – misschien zijn sommigen nieuwsgierig naar dit soort verhalen, of benieuwd naar ervaringen van anderen.

Meestal is de insteek van dit soort verhalen negatief. Denk aan zaken als cultuurshock, tegenstand van de (schoon)familie, racisme. Dit soort dingen gebeurden inderdaad helaas, en daarom is het goed dat er openlijk over gesproken kan worden.

Zelf heb ik ook over een aantal van dat soort dingen geschreven. Bijvoorbeeld over bijgeloof, of hoe de noemer halfbloedje nog steeds wordt gebruikt om over kinderen met ouders van verschillende etnische achtergronden te spreken.

Maar ik belicht op dit blog ook graag de positieve kanten China, en de invloed van de Chinese cultuur op mijn leven. Daarom vandaag zes voordelen van een intercultureel huwelijk! Lees verder