Ik was op zoek naar een zwembad in Wuhan. Een schoon zwembad, dichtbij huis. Nu staan we in dit digitale tijdperk voor niets: een lijst met zwembaden in verschillende wijken van de stad was online snel gevonden, en ik stapte op de fiets om de dichtstbijzijnde eens te bekijken.
Bij het adres waar het zwembad zou moeten zijn trof ik echter het volgende aan: Lees verder
Beijing is een stad met bijzonder weinig natuurlijke watertoevoer. Hòuhǎi is het enige meer van omvang in het hele centrum, en de bevolking komt er het hele jaar voor vermaak. Zo kun je er in de warmere maanden bootjes huren en ’s zomers zwemmen mensen in het meer; zeker toen er nog niet veel zwembaden in de stad waren was de bevolking daarvoor op Houhai aangewezen. Zhang Yang’s vader heeft Zhang Yang hier leren zwemmen.
’s Winters kun je op Houhai schaatsen en sleeën huren, en weten ze het er bijzonder gezellig te maken. Niet alleen met lampions, kijk maar wie er zelfs ruim een jaar na dato nog bijzonder populair is in Beijing: Lees verder
Als ik aan Zhang Yang vraag “Zullen we dit weekend naar het Qīngniánhú zwembad gaan?” kijkt hij me meestal verbaasd aan en zegt “Dat is toch geen zwembad, dat is een waterwereld!”. Laten we dus duidelijk zijn: in China is een zwembad (yóuyǒngguǎn) een gebouw waar je leert zwemmen of baantjes trekt. Als je in de zomer buiten verkoeling zoekt, van glijbanen houdt of met je kinderen naar een peuterbad wilt, ben je aanwezen op de zogeheten ‘waterwereld’ (shuǐshàng shìjiè).
De Qīngniánhú ‘waterwereld’ is een buitenzwembad, centraal gelegen in Beijing maar wonderbaarlijk genoeg niet bekend bij het grote publiek. Zhang Yang kent het omdat hij er vroeger om de hoek woonde. Volgens hem kennen mensen het zwembad alleen als ze zelf uit die wijk komen, of via-via. Je komt er dus niet veel Chinezen tegen die niet uit Beijing komen, en ook niet veel buitenlanders. Lees verder
Judith in China 