Beijing East Village

In juli dit jaar berichtte The Art Newspaper dat enkele honderden kunstenaars hun studio’s in een oud fabriekscomplex in Huantie zijn uitgezet, in het noordoosten van Beijing. De autoriteiten gaven ‘veiligheidsproblemen’ en ‘instabiele factoren’ als redenen voor de uitzetting; het zou onderdeel van een campagne tegen georganiseerde misdaad zijn.

Dat kunstenaars bij elkaar gaan wonen in art villages in de hoofdstad, en daar door de autoriteiten steeds weer worden verdreven, is niets nieuws onder de Chinese zon. Naast het uiteendrijven van gelijkgestemde alternatievelingen, is het een onderdeel van doorlopende stadsvernieuwing. Kunstenaars worden steeds verder uit het centrum verdreven, en zijn inmiddels geland in Yanjiao, een nieuwe wijk die onderdeel is van de supermetropool Jing-Jin-Ji. Lees verder

Veranderend China en Rusland in beeld

1

De afgelopen maanden zijn er een heel aantal prachtige fotoboeken over China verschenen. Hoewel ieder van deze boeken een eigen invalshoek heeft, hebben ze één ding gemeen: ze tonen de periode tijdens en vlak na het begin van China’s opendeurbeleid, van eind jaren 80 tot eind jaren 90.

Staat deze periode in de (zeer recente) Chinese geschiedenis zo in de aandacht omdat 2019 zo’n bijzonder jaar is? 2019 markeert 100 jaar na de 4 mei beweging, de viering van 70 jaar Volksrepubliek, het is dit jaar 30 jaar geleden dat de demonstraties op het Tian’anmen plein werden neergeslagen, en 20 jaar na de repressie van de Falun Gong beweging. Lees verder

Ai Weiwei: Beijing Photographs 2003-2013

Ai Weiwei is China’s bekendste hedendaags kunstenaar, en de meest uitgesproken criticus van de Chinese politiek. En toen hij in 2011 drie maanden van de radar verdween na zijn plotselinge arrestatie, was hij even de beroemdste vermiste Chinees – tot Fan Binbin hem vorig jaar van die (twijfelachtige) troon stootte. Lees verder

Een dagje Wuhan

Wuhan is niet de eerste stad waar mensen aan denken om te bezoeken als je in China bent. Wuhan staat bekend als industrieel, zonder zichtbare geschiedenis in het straatbeeld, en zonder toeristische hoogtepunten die op ieders China bucketlist zouden moeten staan. De Lonely Planet wijdt slechts een paar pagina’s aan Wuhan, en als je naar ‘dingen om te doen’ in Wuhan zoekt op Tripadvisor, zie je ook niet in een oogopslag plaatsen waar je meteen naartoe wilt rennen.

Nu zal ik zeker niet stellen dat Wuhan een prachtige stad is, die je niet mag missen tijdens een bezoek aan China. Wel weet ik, door er drie jaar gewoond te hebben, dat Wuhan meer dan genoeg interessants te bieden heeft. Met name voor degene die al wat meer van China gezien heeft, of graag van de gebaande paden reist. De ‘bezienswaardigheden’ die Wuhan biedt zijn minder tot de verbeelding sprekend dan de Chinese Muur of de Verboden Stad, maar de moeite van het bezoeken wél waard. Lees verder

China’s openstaande deur in de jaren tachtig

1

Veertig jaar nadat China haar beleid van ‘hervorming en opening’ aankondigde, kunnen we goed zien hoe het land zich in die periode heeft ontwikkeld. Chinezen die jong waren in de jaren tachtig, hebben met hun energie en optimisme vorm gegeven aan een nieuw tijdperk. Ze waren niet bang om nieuwe dingen uit te proberen, en hebben met hun tomeloze ondernemingszin de basis gelegd voor de zelfverzekerde grootmacht waartoe China uit zou groeien.

Adrian Bradshaw is een Britse fotojournalist die in 1984 voor het eerst naar China kwam voor een studie Mandarijn. Hij werd zo gegrepen door het optimisme en de betere toekomst die in de lucht hing, dat hij dertig jaar in China is gebleven – langer dan welke andere buitenlandse fotojournalist dan ook. In ‘The Door Openend’ publiceert hij voor het eerst een aantal van de miljoenen(!) foto’s uit zijn privécollectie. Lees verder