Waar ik iedere keer weer even aan moet wennen

We waren onlangs een maand in China, voor het eerst sinds we – nu alweer ruim een jaar geleden – naar Nederland terugkeerden. Iedere keer als ik wat langer in China ben geweest en weer in Nederland ben, moet ik aan onderstaande zaken wennen nadat ik van het ene naar het andere land gereisd ben. Dus niet alleen in China, maar ook wanneer ik na in China geweest te zijn weer terug in Nederland ben.

WC papier doorspoelen

Veel Chinese toiletten, met name in oudere stadswijken zoals hutongs, hebben niet zo’n brede afvoerpijp naar de riolering als wij in Nederland hebben. De meeste Chinese afvoerpijpen raken verstopt als je (veel) WC papier doorspoelt. Daarom is het in China gebruikelijk om WC papier weg te gooien in een prullenbakje dat naast de toiletpot staat. Niet alleen thuis, maar ook in openbare gebouwen.

Als ik weer net in China ben gooi ik de eerste paar dagen uit automatisme het papier in de pot – wat daar niet de bedoeling is. En als ik weer in Nederland ben dan wil ik het uit automatisme in het prullenbakje gooien – wat er dan niet staat. Blijkbaar worden dat soort dagelijkse handelingen snel een automatisme.

Verdiepingen tellen

Wat we in Nederland de begane grond van een gebouw noemen, heet in China de eerste verdieping. 0 is namelijk niets, de eerste verdieping is daarom 1. In Nederland begint met pas met tellen na de begane grond, en is de eerste verdieping 1. Dat is allebei logisch, het is maar net wat je gewend bent of als uitgangspunt neemt.

Je moet dan wel goed in de gaten houden hoe je rekent, want in China tellen ze voor gebouwen dus altijd een verdieping meer dan in Nederland.  Na zes jaar in China gewoond te hebben vind ik de Chinese telling net zo logisch als de westerse, en moet ik altijd weer even omschakelen in hoe ik een gebouw benader.

 

Het juiste antwoord op de poll van vorige week is C: geen van beide. Een slimme Chinese zakenmak registreerde het handelsmerk New Balance voordat het Amerikaanse bedrijf dit zelf deed, waarna de slechte kopieën overal opdoken. Na veel tijd, geld en moeite heeft New Balance gelijk gekregen van de Chinese rechtbank, maar zoals je ziet werkt het vonnis niet door tot in alle buitenwijken.

Welke New Balance winkel is de echte?

Tijdens de maand die we onlangs in China verbleven, kwam ik al snel weer zoveel opvallende dingen tegen dat ik een negende(!) overzicht met jullie kon delen. Maar ook iets waar ik wat uitgebreider op in wil gaan.

Het gebied waar Zhang Yang’s courtyard ligt was lang een afgelegen buitenwijk, maar groeit door stadsontwikkelingen en bevolkingsgroei zo snel, dat er continu nieuwe winkels en restaurants worden geopend. En de winkels die worden geopend, zijn steeds meer van deze tijd.

Zo fietste ik langs onderstaande winkel:

En kwam ik nog geen twee panden verder onderstaande winkel tegen:

Je ziet dat beide zo vrij zijn geweest om hun waar aan te bieden onder een verbastering van het Amerikaanse merk New Balance. Beide met een logo dat nét niet op het echte New Balance logo lijkt.

Twee varianten op een westerse naam, in een buitenwijk van Beijing, op nog geen steenworp afstand van elkaar, klopt dat wel?

Jullie mogen weer met mij meedenken:

 

Het goede antwoord wordt met de eerstvolgende post bekend gemaakt.

Chinese wortels: Miu over haar leven als geadopteerde

1

De eerste generatie geadopteerden uit China bereikt inmiddels een volwassen leeftijd. Miu Buenen (18) kwam in 2002 naar Nederland, na de eerste twee jaar van haar leven in geboorteland China te hebben doorgebracht. China2025.nl sprak haar over hoe het is om als geadopteerde op te groeien, en de invloed die de adoptie op haar leven heeft.

“Toen ik acht maanden oud was ben ik door politieagenten gevonden in de stad Kunming. Ik was te vondeling gelegd, mijn biologische ouders hebben daarbij geen informatie over mij achtergelaten. Lees verder

Een update over de gedwongen verhuizing uit Shahe

1

Eerder schreef ik over de huisuitzetting waar Zhang Yang’s moeder in Shahe al lang op wacht. En hoe dit nu al jaren duurt, zonder uitzicht op een concrete datum. Inmiddels woont Zhang Yang’s moeder nog steeds in de courtyard in Shahe, en doen de wildste verhalen de ronde over waarom het allemaal zo lang duurt, en wat voor bestemming het dorp Xīnlìtún, waar de courtyard woning staat, wel niet zal krijgen. Lees verder