Zhang Li en Wang Jiang zijn al sinds het begin van hun studie bij elkaar en besloten al jong dat een carrière binnen een Chinees bedrijf niets voor hen was. Samen runnen ze het reisbureau Amazing World (Yolytour), gevestigd in Beijing. Vandaag vertellen ze op China2025.nl over hoe ze tot het oprichten van een gezamenlijk bedrijf kwamen en hoe het is om als zelfstandige in China te werken.

“Ik heb Engels gericht op toerisme gestudeerd”, begint Zhang Li. “Na afstuderen vond een baan bij een reisbureau waar ik een vergoeding van ¥100 per week kreeg. Dat is natuurlijk geen geld, maar zo kreeg ik wel de kans om werkervaring op te doen.”

Al snel legde ze contacten binnen de sector, en vond een stage waarvoor ze een vergoeding van ¥1,000 per maand kreeg: “De meeste bedrijven in China willen hun medewerkers zo weinig mogelijk kennis geven om te voorkomen dat ze hun ervaringen meenemen naar een beter betalende concurrent. Bij een reisbureau houdt dat in dat één medewerker alleen vliegtickets mag boeken, anderen alleen visumaanvragen voor één bepaald land mogen behandelen enzovoort. In dit bedrijf deden werknemers echter alle taken, en zo heb ik heel breed geleerd hoe de sector in elkaar zit.” Lees verder →

In deze nieuwe serie blogs op China2025.nl laten we Chinezen direct aan het woord. Over de Chinese maatschappij, hun eigen leven en wat hen bezig houdt. In deze eerste blog lezen we het verhaal van Li Wei (35). Ze is opgegroeid in de noordelijke provinciestad Qiqihar maar greep de eerste de beste kans aan om naar Beijing te verhuizen. Daar geniet ze allereerst van haar vrije leven.

Li Wei is in 1979 geboren in een buitenwijk van Qiqihar, dicht bij de Russische grens. Naar eigen zeggen is  ze van de laatste generatie die niet veel druk heeft gehad om succesvol te zijn. “Als kind kon ik na school buiten spelen. Ik hoefde niet naar bijles of muziekstudie, zoals kinderen in China vandaag de dag wel moeten van hun ouders. We hadden het vroeger niet breed, sliepen met het hele gezin op een kàng en deelden een gemeenschappelijk toilet met de hele buurt. Toen ik op de middelbare school zat ging het langzaam beter met de Chinese economie en konden we naar een appartement verhuizen.”

Al vrij jong voelde Li Wei dat Qiqihar te klein voor haar was. “Ik wilde er weg, naar de grote stad. Mijn oudere broer heeft nooit de ambitie gehad om te studeren, waardoor ik van mijn ouders ook geen druk kreeg om tot een universiteit te worden toegelaten. Die keuze heb ik zelf bewust gemaakt.” Lees verder →