De raarste Engelse namen die ik in China ben tegengekomen op een rijtje

3

Veel Chinezen nemen ergens in de loop van hun leven een westerse naam aan. Dat kan zijn omdat ze veel met westerlingen omgaan en het makkelijker is om zich met ‘Jack’ aan te laten spreken dan met het voor niet-Chinezen onuitspreekbare ‘Junhui’, maar ook omdat het hip is om een westerse naam te hebben.

Vaak wordt er in deze gekozen voor een standaard Engelse naam die voor iedereen goed herkenbaar en gemakkelijk uitspreekbaar is, zoals John, David, Joy of Wendy. Ook wordt er vaak een naam gekozen die qua uitspraak dichtbij de Chinese naam ligt. Zo komt de Wuhannese tennisster Li Na heel goed weg met haar naam zowel in China als daarbuiten.

Maar het komt ook heel vaak voor dat iemand een bijzondere naam wil. Er lopen immers al genoeg Ivy’s en Tom’s op de wereld rond, ieder mens is uniek, en daarbij past een unieke naam. Nu gaat dit vaak goed, maar ook heel vaak niet. Lees verder

Beijing’s moslimbuurt

De grootste moslimgemeenschap van China vind je in het verre Xinjiang, maar de Islam is al zo lang in China aanwezig, dat er ook in de hoofdstad een aanzienlijke moslimgemeenschap woont. De meesten daarvan wonen in het westen van de stad, in het gebied rondom Niú Jiē (Ossenstraat). Dit is al eeuwenlang een moslimwijk, de buurt stond in de 17e eeuw al bekend om de goede kwaliteit halal vlees die er verkocht werd. Anno 2018 wonen er hier nog steeds zo’n tienduizend moslims, waardoor de wijk on-Chinees aanvoelt. Niú Jiē is daarom het bezoeken meer dan waard. Lees verder

Een update over de gedwongen verhuizing uit Shahe

1

Eerder schreef ik over de huisuitzetting waar Zhang Yang’s moeder in Shahe al lang op wacht. En hoe dit nu al jaren duurt, zonder uitzicht op een concrete datum. Inmiddels woont Zhang Yang’s moeder nog steeds in de courtyard in Shahe, en doen de wildste verhalen de ronde over waarom het allemaal zo lang duurt, en wat voor bestemming het dorp Xīnlìtún, waar de courtyard woning staat, wel niet zal krijgen. Lees verder

Spellen in het Chinees

Het Chinees wordt geschreven in karakters. Karakters zijn ideogrammen en pictogrammen waarin de betekenis wordt weergegeven, met fonetische onderdelen waaraan je de uitspraak af kunt leiden.

Een spelling zoals wij gewend zijn is daarom niet mogelijk in het Chinees. Om een karakter te spellen, moet je aan kunnen geven hoe de strepen geschreven worden, uit welke elementen het karakter bestaat.

Het Chinees kent bijzonder veel homoniemen, karakters met eenzelfde uitspraak. Alleen de uitspraak is echter niet voldoende om uit te leggen welk karakter je bedoelt. Lees verder

Mijn favoriete Chinese karakters

Als in Nederland blijkt dat ik Chinees spreek, zijn de reacties meestal pure bewondering. “Wow, dat jij dat kan, Chinees is toch hartstikke moeilijk!”. De algemene perceptie is dat Chinees een moeilijke taal is, en in principe is dat ook zo. Hoewel de grammatica van het Mandarijn vrij simpel is – zeker in vergelijking met Nederlandse grammatica – is het niet eenvoudig om uitspraak van de vier tonen accentloos te leren beheersen.

Sommige mensen zeggen dat Chinees leren een makkie is, maar deze mensen hebben meestal een verborgen motief, bijvoorbeeld het verkopen van een ‘revolutionaire’ methode die je voorhoudt dat je in een paar weken tijd aardig uit de voeten zult kunnen met al die ingewikkelde karakters.

Want dat is de grootste uitdaging in het leren van Chinees: het schrift. Lees verder