Eerder kon je hier lezen dat de Pānjiāyuán markt in Beijing een prima plaats is om allerhande antiek, prullaria en voorwerpen uit de Chinese geschiedenis op de kop te tikken. Hoewel antieke kalligrafierollen, meubilair uit de Qing-dynasie en make-updoosjes uit het Shanghai van de jaren ’20 prima souvenirs zijn, is er één categorie die op Panjiayuan met kop en schouders boven alle andere uitsteekt: memorabilia uit het Mao-tijdperk. Lees verder
Ik was op zoek naar een zwembad in Wuhan. Een schoon zwembad, dichtbij huis. Nu staan we in dit digitale tijdperk voor niets: een lijst met zwembaden in verschillende wijken van de stad was online snel gevonden, en ik stapte op de fiets om de dichtstbijzijnde eens te bekijken.
Bij het adres waar het zwembad zou moeten zijn trof ik echter het volgende aan: Lees verder
Chineasy omschrijft zichzelf als: “Chinees leren was nog nooit zo makkelijk” en: “Een revolutie en grafische inleiding tot het Chinees”. En het woord revolutie is niet wat de verwachtingen het hoogst wekt: “Chinees leren is beslist niet gemakkelijk, dus om haar kinderen kennis te laten maken met haar moedertaal ging ShaoLan Hsueh op zoek naar een oplossing. En die vond ze!” Grenst het niet aan hoogmoedswaanzin om te stellen dat je een ‘oplossing’ gevonden hebt voor het leren van de Chinese taal? Een methode die zichzelf zo revolutionair presenteert vraagt om nadere bestudering. Lees verder
Laatst moest ik voor mijn werk naar Hong Kong. Da’s best ver vliegen van Beijing, dus besloot ik er een dagje aan vast te plakken. Hong Kong is namelijk in alle opzichten compleet anders dan Beijing, en dat is voor de verandering wel eens leuk. Hoe kan ik beter uitleggen hoe het in Hong Kong is dan door het aan jullie te laten zien? Lees verder
In 2007 ging ik voor het eerst naar een muziekfestival in China. De festivalcultuur bloeide toen net op, alles was nieuw en enerverend en ik vond het geweldig om daar bij te zijn. Sinds toen heb ik ieder jaar (als ik in het land was) een festival bezocht tijdens de mei en oktobervakanties, wanneer deze jaarlijks worden gehouden.
In 2007 werd het Midi Festival alleen in Beijing gehouden, in het Haidian park dat naast de vierde ringweg ligt en goed bereikbaar is. Het was toen het enige festival van formaat in het hele land. Toegangskaartjes kostten 50 yuán (ruim 5 Euro) per dag, een driedaagse pas kostte 120 yuán. Een halve liter bier kostte 5 yuán (60 Eurocent) en op een vrijmarkt naast de ingang van het terrein verkochten creatieve Chinezen zelfgemaakte kleding en accessoires, buttons, cd’s en dergelijke. Een bijzonder groot deel van de bezoekers was buitenlander, maar er waren ook veel Chinese alternatieve jongeren onder de bezoekers. Verschillende bands speelden op 3 podia met ieder een eigen genre. De enige sponsor van het festival in 2007 was Greenpeace.
Die goede oude tijd is voorbij. Lees verder
Judith in China 