In Wuhan wonen we in een groot, nieuw appartementencomplex dat nog geen drie jaar geleden is opgeleverd. Er is permanente bewaking en het ligt naast het nieuwe CBD, een zakendistrict waar hevig in wordt geïnvesteerd.
Je zou dus denken dat het complex van alle gemakken voorzien is en dat alles goed is uitgewerkt. Op het eerste gezicht lijkt dat ook zo. Als je echter een paar maanden in één van de gebouwen woont, beginnen kleine schoonheidsfoutjes op te vallen. Lees verder
Deze winactie is inmiddels gesloten.
Bij Uitgeverij de Geus zijn onlangs twee Nederlandse vertalingen van Nobelprijswinnaar Mo Yan verschenen, De sandelhoutstraf en Het rode korenveld.
Mo Yan is één van mijn favoriete Chinese auteurs. Het is echter geen toegankelijke schrijver. Zijn romans zijn meestal vuistdik, surrealistisch en staan vol met zwarte humor. Ook kan hij ruwe taferelen extreem realistisch en expliciet beschrijven. Lees verder
Yang Fan (38) komt uit Wuhan en zit daar niet stil. Zo is hij medeoprichter van Wuhan Time, het eerste online forum gericht op buitenlandse inwoners van Wuhan en oprichter van CECP – China Endangered Culture Protector, één van de weinige NGOs in China die zich zonder commercieel belang voor erfgoedbehoud inzet. Daarnaast is hij al zeven jaar bezig om zijn PhD af te ronden, iets waar zijn andere bezigheden tot nu toe bij in de weg liepen. Hoe is erfgoed zo in de weg gekomen van Yang’s aanvankelijke carrièrepad?
Yangs verhaal begint toen hij na afronding van zijn Bachelor in 2003 een jaar door China ging backpacken. “Ik wilde mijn land beter leren kennen”, geeft hij daarvoor als reden. “Al reizende merkte ik dat ik mezelf het prettigst voel op het platteland.” Door kleine plaatsen te bezoeken besefte Yang, die in een grote stad is opgegroeid, dat hij de cultuur en gebruiken van zijn land niet goed kende. “Door het reizen leerde ik tradities kennen, en door het grote contrast met het stadsleven zag ik China pas echt”. Lees verder
In de vroege jaren dertig verkocht een man genaamd Bao Li noedels en soep in een klein eetstalletje in Hankou, een wijk in Wuhan. Op een dag liet hij per ongeluk veel sesamolie over zijn noedels vallen. Omdat Bao als kleine zelfstandige zijn dagvoorraad niet weg wilde gooien, verkocht hij deze noedels evengoed. Hij voegde wat lente-ui en andere kruiden toe, en vond dat het nog best kon.
De volgende dag stond er op de stoep voor zijn winkel een rij mensen die de noedels nog een keer wilden eten, ze smaakten zo lekker en anders! Lees verder
Onlangs vroegen een aantal mensen, los van elkaar, naar mijn schema voor de komende maand. Welnu, ik ben net drie weken terug in Wuhan en zal hier de komende week nog zijn, daarna ben ik een week in Beijing voor werk, dan twee weken in Nederland voor de feestdagen en vervolgens weer een paar dagen in Beijing, voordat ik van daaruit terug naar Wuhan ga.
De reactie was unaniem: wat hectisch/druk! En dat is grappig, want zo zie ik dat zelf helemaal niet. Ik ben namelijk thuis in zowel Wuhan, Beijing als Nederland, en slaap de komende maand steeds in (een van) mijn eigen bed(den): in ons appartement in Wuhan, onze studio in het centrum van Beijing, de nieuwe slaapkamer in Shahe en in mijn ouderlijk huis in Nederland.
Maar als ik er goed over nadenk, is het misschien wel helemaal niet zo normaal om vier plaatsen ‘thuis’ te kunnen noemen, vier ‘eigen bedden’ te hebben, waarin je niet langer dan een paar nachten slaapt om dan weer ergens anders heen te gaan. En dat zeer regelmatig. Het begrip ‘thuis’ krijgt op deze manier een heel andere invulling. Lees verder
Judith in China 