Van kinds af aan heb heel wat boeken over China gelezen. Meer dan over welk ander land of onderwerp dan ook; mijn interesse in China gaat dan ook terug tot toen ik nog geen tien jaar oud was.
Een aantal van deze boeken hebben mijn visie op China mede gevormd, en vandaag deel ik de belangrijkste zes boeken met jullie. Als je interesse in China hebt en deze boeken nog niet hebt gelezen, kan ik alleen maar aanraden om ze aan je leeslijst toe te voegen! Lees verder
Toen ik in 2005 voor het eerst in Beijing kwam, werd ik meteen gegrepen door de bruisende en opkomende muziekcultuur. In verschillende livehouses in de stad kon je vrijwel dagelijks concerten van bekende en minder bekende bands bijwonen. Een entreekaartje kostte toen rond de 2-3 Euro.
Ook al heb ik de allereerste golf van de opkomst van rockmuziek in China in de jaren ’80 gemist (lees daarover hier meer), midden jaren ’00 gebeurde er nog genoeg op dat gebied. Ik vond het fantastisch om mezelf in die wereld te begeven en de opkomst van onder andere muziekfestivals in China direct mee te maken.
Eén van de bands die me daarin het meest heeft gegrepen, is Second Hand Rose (Èrshǒu Méiguī). Lees verder
Vandaag is het de vijfde dag van de vijfde maand in de maankalender en viert China Duānwǔ Jié, het drakenbootfestival. In het hele land houdt men drakenbootraces en eet zòngzi; pakketjes van kleefrijst verpakt in bamboeblad.
Duānwǔ Jié is een Chinese feestdag die voor mij niet bijzonder belangrijk is. Het is geen dag waarop een familie traditioneel gezien samenkomt zoals Chinees Nieuwjaar of het midherfstfestival, ook betoon je geen eer aan je voorouders zoals tijdens het voorouderfestival. Het is een vrije dag waarop je zòngzi eet en een drakenbootrace bijwoont, of er aan een deelneemt als dat zo uitkomt. Tot nu toe kwam dat er voor mij nooit van, en van zòngzi houd ik ook niet zo. Gewoon een extra vrije dag, dus.
Totdat we dit jaar door CECP werden uitgenodigd om het Drakenbootfestival eens in stijl te vieren. Lees verder
Eerder las je hier hoe slecht het ervoor staat met erfgoedbehoud in China in het algemeen en in Wuhan in het bijzonder. Vorige week liep ik in Wuhan tegen iets aan waaruit blijkt dat het tij lijkt te keren: een mooi Europees gebouw uit begin 1900, in bijzonder goede staat, met daarin een galerie. Lees verder
Een paar jaar geleden was er grote ophef in het Oostenrijkse Hallstatt: in China hadden ze het hele stadje gekopieërd! Hallstatt in de provincie Guangdong is inmiddels een feit, maar het is de vraag of of het wel zo’n goed idee is om een eeuwenoud Europees stadje precies te kopiëren in een compleet andere omgeving (zie hier foto’s).
In Wuhan hebben we een winkelgebied in ‘Europese stijl’; je vindt er een Spaanse, Duitse en Franse straat. Het spreekt voor zich dat het kopiëren van slechts een stijl niet het gevoel van echt in Europa rondlopen kan doen opwekken, veel Chinezen lijken deze straten echter geweldig te vinden; je struikelt er over de jongeren die voor gebouwen en de fontein poseren met hun selfiestick. Lees verder
Judith in China 