Trouwen in China gaat in veel opzichten anders dan trouwen in het westen. Het eerste verschil is dat je niet op dezelfde dag trouwt voor de wet, als dat je het bruiloftsfeest houdt en trouwfoto’s maakt. In Nederland gebeuren die dingen meestal op één dag, in China wordt het als drie totaal verschillende zaken gezien. In China trouw je eerst voor de wet, daarna worden er mooie trouwfoto’s gemaakt – meestal in een professionele fotostudio – en als laatste worden er een of meerdere feesten gehouden voor familie en vrienden.
Vandaag deel 1 in een mini-serie over al deze Chinese zaken: trouwen voor de wet. Lees verder →
Iedere ochtend als ik naar mijn werk wil gaan, moet ik mezelf door een horde Chinezen op leeftijd heenwerken voordat ik naar buiten kan. Ze staan verspreid over de straat vlak buiten de ingang van onze sìhéyuàn, het hofje waar we wonen, of zitten op opklapkrukjes en blokkeren de ingang daarmee volledig. Vaak staan ze in het overdekte steegje dat van de hoofdweg naar onze sìhéyuàn loopt, waar we onze fietsen parkeren. Zo nu en dan loopt een nieuwsgierige vrouw onze sìhéyuàn brutaalweg binnen en kijkt dan recht onze badkamer in, waarvan het raam ’s zomers open staat. Pas als ik deze met een klap dichtsmijt om aan te geven dat er toch zoiets als privacy zou moeten bestaan, loopt ze ietwat onwillig het steegje weer in.
Sommige van deze mensen zijn vriendelijk en klappen hun krukje gauw op zodra ze zien dat ik met mijn fiets naar buiten wil. Sommigen lijken echter geïrriteerd dat ze een paar stappen opzij moeten doen om iemand die toch duidelijk in het hofje woont naar buiten te laten. Nu is onze sìhéyuàn niet zo interessant dat het horden bezoekers trekt, dus wat doen ze daar iedere ochtend?
Het is bizar, elke dag weer evenveel mensen, zonder uitzondering op leeftijd. Vaste bezoekers beklagen zich inmiddels ook: er komen er blijkbaar steeds meer bij. Ze verdringen zich voor het gebouw naast ons, maar wat doen ze daar toch iedere dag?
De ingang van onze sìhéyuàn, het steegje waar mijn fiets staat
Het gebouw naast ons, waar men zich verdringt om naar binnen te kunnen
Ik nodig jullie hierbij weer uit om met mij mee te denken:
Het goede antwoord wordt met de eerstvolgende post bekend gemaakt.
Een woning huren in Beijing is anders dan huren in Nederland, en de situatie is op dit moment niet al te best voor woningzoekenden. De prijs van onroerend goed is in China de afgelopen paar jaar enorm gestegen, wat huiseigenaren inhalig lijkt te maken. In China geniet je als huurder niet dezelfde bescherming als in Nederland. Contracten worden meestal voor een jaar getekend en daarna met steeds een jaar verlengd. Waar de borg in Nederland niet hoger mag zijn dan de maandelijkse huur, is hier in China geen officiële limiet voor en wordt als borg minstens om twee of drie maanden huur gevraagd. Ook is het niet gebruikelijk om de huur per maand te voldoen, maar gebeurt dit meestal per twee of drie maanden vooruitbetaling. Een collega van mij betaalt de huur zelfs per half jaar! Lees verder →
Een Nederlandse ondernemer die ik een aantal jaar geleden beroepsmatig tegenkwam, is een klassiek voorbeeld van hoe het mis kan gaan als iemand te gretig in de mogelijkheden die de Chinese markt biedt stapt. Deze ondernemer ging destijds enthousiast in op een zakenvoorstel van een Chinees bedrijf. Direct bij het eerste contact gaf dit bedrijf aan een grote order te willen plaatsen, met daarna regelmatige afname in het vooruitzicht als de kwaliteit zou bevallen. Om deze nieuwe relatie te bekrachtigen, werd de Nederlandse ondernemer uitgenodigd om naar China te komen om het contract te ondertekenen. Lees verder →
Als buitenlander in China kun je niet heen om de bureaucratie die hoort bij het aanvragen van een verblijfsvergunning en alle administratieve onbenulligheden die daar mee samengaan. Werden verblijfsvergunningen een aantal jaar geleden nog min of meer weggegeven aan iedere buitenlander die ook maar in China wilde werken, de regels zijn sindsdien flink aangescherpt en worden steeds beter nageleefd.
De strengere regelgeving komt bovenop iets wat legaal in China verblijven überhaupt al niet leuker maakt: de schijnbaar onuitputtelijke bureaucratie en de doorgaans onvriendelijke houding van alle instanties waar je mee te maken krijgt. Lees verder →
Judith in China 