1) Ik kleed mezelf om in de kleedruimte van het zwembad. Als ik mijn badpak aan heb komt een oudere vrouw naar me toelopen, enthousiast uitroepend: “Dat badpak ziet eruit alsof het van heel goede kwaliteit is! Waar heb je die gekocht?” Met mijn antwoord (in Nederland), is de kous niet afgedaan. “Wat kost zo’n badpak?” vraagt de vrouw, en dan: “Het ziet er echt uit als heel goede stof, mag ik even aan de zijkant trekken?” Lees verder
Yang Fan (38) komt uit Wuhan en zit daar niet stil. Zo is hij medeoprichter van Wuhan Time, het eerste online forum gericht op buitenlandse inwoners van Wuhan en oprichter van CECP – China Endangered Culture Protector, één van de weinige NGOs in China die zich zonder commercieel belang voor erfgoedbehoud inzet. Daarnaast is hij al zeven jaar bezig om zijn PhD af te ronden, iets waar zijn andere bezigheden tot nu toe bij in de weg liepen. Hoe is erfgoed zo in de weg gekomen van Yang’s aanvankelijke carrièrepad?
Yangs verhaal begint toen hij na afronding van zijn Bachelor in 2003 een jaar door China ging backpacken. “Ik wilde mijn land beter leren kennen”, geeft hij daarvoor als reden. “Al reizende merkte ik dat ik mezelf het prettigst voel op het platteland.” Door kleine plaatsen te bezoeken besefte Yang, die in een grote stad is opgegroeid, dat hij de cultuur en gebruiken van zijn land niet goed kende. “Door het reizen leerde ik tradities kennen, en door het grote contrast met het stadsleven zag ik China pas echt”. Lees verder
Iedere avond speelt er een groep van ongeveer tien kinderen buiten de ingang van het appartementencomplex waar we wonen. Vaak gaan ze op in hun spel, soms valt het ze op dat er een lǎowài naar binnen loopt en dat laten ze dan niet ongemerkt voorbij gaan. “Kijk, een lǎowài!” Roept iemand dan, waarna de rest aan komt lopen en alle kinderen vervolgens samen in koor hello! naar me te roepen. Als ik daarop nǐhǎo terug roep herhalen ze dat meestal ook in koor. Erg gezellig allemaal.
Toen dit laatst weer zo het geval was, liep ik daarna toevallig tegelijk met een andere bewoonster onze flat in. We wachtten samen op de lift en ze knoopte een gesprekje aan, dat als volgt verliep. Lees verder
Chinezen plaatsen elkaar graag in hokjes. Het eerste onderscheid dat wordt gemaakt is tussen běndìrén, mensen die uit de plaats waar je jezelf bevindt komen en wàidìrén , mensen die ergens anders vandaan komen. Daarna krijg je onderscheid tussen mensen uit het noorden (běifāngrén) en het zuiden (nánfāngrén), en nog een heel aantal verschillen gebaseerd op of je uit de stad of van het platteland komt en tot welke bevolkingsgroep je hoort.
Dat is allemaal duidelijk voor Chinezen die binnen China verhuisd zijn. Zhang Yang was zich hier natuurlijk ook van bewust, maar leefde als noorderling uit de hoofdstad zijn hele leven al in zijn geboorteplaats, in zoete onwetendheid over hoe het leven als wàidìrén is. Alles was altijd zoals het hoorde en zoals hij het gewend was, totdat hij met mij mee naar Wuhan kwam. Lees verder
Han Yushu (1992) is een jonge Chinese die één ding zeker weet: binnen de harde Chinese maatschappij gaat ze haar eigen weg en overwint ze langzaam haar angsten, samen met God. “Mijn connectie met God voel ik van binnenuit. Hij is almachtig en ik ben weliswaar klein, maar voel de Heilige Geest overal.”
Toen Yushu op de middelbare school zat bekeerde haar moeder zich tot het protestantisme. Daar wilde Yushu in eerste instantie niets van weten. “Ik ben opgevoed in een bekrompen samenleving en stond niet open voor nieuwe ideeën. Ik vond het maar niets dat mijn moeder fanatiek naar de kerk ging, en negeerde het als ze me erbij probeerde te betrekken.” Dat veranderde toen Yushu op haar 19e naar de universiteit ging. Ze maakte nieuwe vrienden, waarvan een aantal ook christelijk was. “Eén van mijn studievriendinnen nodigde me uit voor een Bijbelstudiegroep. Ik was alleen in Beijing en dacht: waarom ook niet. Lees verder
Judith in China 