Je kunt het zo gek niet bedenken of in China kan het een trend worden. Twee weken geleden was ik in Beijing en liep vrijwel iedereen in en rondom de Nánluógǔxiàng ermee rond, inmiddels kun je er in het hele land niet meer omheen: een jonge kiem die uit de kruin van het hoofd lijkt te groeien: Lees verder
Deze keer weer een prachtig verhaal dat geschreven is door Jan Buis en in juni 1924 werd gepubliceerd in ‘Aus dem Missionsleben’, een tijdschrift dat werd uitgegeven door de Missionarissen van Steyl: het missiehuis dat Jan Buis als missionaris naar Shandong zond.
Niet lang geleden was ik op het eiland van het Töngchien meer, waar zich 15 dorpen bevinden. Eerder had Pastoor Weig hen geprobeerd tot het Christendom te bekeren. Hij was erin geslaagd een gemeenschap te stichten, maar de strorm van 1900 had deze geheel weggeveegd. Aan het meer ligt een oudere en kleinere gemeenschap, genaamd Tichöfchein. Veel van de lokale Christenen zijn verwant aan de eilandbewoners, en via hen slaagde ik erin een gemeenschap van 30 families te stichten in Jangtjatfwin. Ik stelde een catechist aan om voor deze families te zorgen. Vanuit Tichöfchein nam ik een kleine boot om dit nieuwe station te bezoeken. Lees verder
Zoals gezegd zijn de gebruiken in China rondom het huwelijk wat anders dan die in Nederland. Als je je huwelijksboekje hebt afgehaald, is de volgende stap trouwfoto’s maken. Dat gebeurt in China meestal in één van de vele fotostudio’s die zich daarin specialiseren, of bij een bekende locatie in de stad (in Beijing is dat meestal de kerk bij Wángfǔjǐng). Steeds vaker pakken stellen groots uit door naar het buitenland te reizen voor een exclusieve fotoreportage. Dat dat niet altijd goed afloopt kun je hier lezen. Lees verder
Als je in China woont dan ontkom je er niet aan: je zult eens of vaker terechtkomen in de KTV: de karaokebar.
Chinezen houden van zingen en hebben de karaokecultuur gretig overgenomen van de Japanners, waar het woord karaoke vandaan komt (in het Chinees: kǎlā OK). En dat in een brede maatschappelijke context: een bezoekje aan de KTV is niet alleen iets wat je in het weekend met vrienden doet, het is een vast onderdeel van het opbouwen van zakelijke relaties. In de Chinese zakencultuur is het namelijk belangrijk om elkaar ook persoonlijk beter te leren kennen, zodat je weet met wie je in zee gaat. Naast samen eten, foto’s van je kinderen laten zien, veel drinken (zodat je ziet of iemand een kwade dronk heeft, handtastelijk wordt of juist vrolijk), hoort daar ook het tonen van je zangkunsten bij.
Of je nu met Chinezen bevriend bent of ermee samenwerkt; het komt regelmatig voor dat men na een etentje direct doorgaat naar de KTV of nog efficiënter – dat er in de aparte ruimte van het restaurant waar je als gezelschap eet, een ingebouwd karaokesysteem aanwezig is. En als je niet van karaoke houdt en het na het etentje eigenlijk wel voor gezien wilt houden, kom je er al snel achter dat er geen ontkomen aan is. Het gaat meestal als volgt: Lees verder
Op 3 september is het 70 jaar geleden dat China de oorlog van Japan won. Die dag staat in China in de boeken als “The Anniversary of Victories in the Chinese People’s War of Resistance Against Japanese Aggression and the World Against Fascism”. Dat is een hele mond vol mooi Chinees politiek proza, maar desondanks ging deze dag al die jaren zonder al teveel poespas voorbij. Een 70-jarig jubileum is een mooi moment om dat te veranderen, zal Xi Jinping hebben gedacht. Onlangs werd namelijk aangekondigd dat iedereen dit jaar op 3 september een vrije dag krijgt.
Of dat wel zo leuk is, valt te betwijfelen. Lees verder
Judith in China 