Op een dag vorig jaar was ik aan het werk, ik controleerde de registraties voor een seminar dat we in Changzhou zouden organiseren. De naam van die stad doet bij de meeste westerlingen geen bel rinkelen (en ook niet bij Chinezen die op meer dan 100 km afstand van Changzhou wonen), maar Changzhou is economisch erg in opkomst dus was het relevant dat we er naartoe zouden gaan. Tussen alle Chinese organisaties die zich wilden aanmelden, kregen we ineens een registratie binnen van ‘Café Zeeland’. Het spreekt voor zich dat ik mezelf bijna in mijn koffie verslikte en op nader onderzoek ben uitgegaan. Hoe komt een Nederlands café in een onbekende stad als Changzhou terecht? Lees verder →
Als je eenmaal ergens mee begint dan komt er soms geen einde aan. Dat merkte ik na mijn eerste serie foto’s van slapende Chinezen (zie hier). In China struikel je – zeker in de zomer – op iedere straathoek wel over een slapend persoon, ongeacht het tijdstip van de dag en de locatie. Ik kon het niet laten om ze te blijven fotograferen.
In ca. 1800 schijnt Napoleon eens gezegd te hebben: “Laat China maar slapen, want als ze wakker wordt zal ze de wereld op haar grondvesten doen schudden”. Hoewel hij daarin gelijk lijkt te krijgen, moeten we niet vergeten dat hardwerkende mensen ook nadat ze wakker zijn geworden zo nu en dan weer eens een dutje nodig hebben. De rust en het aanpassingsvermogen van de mensen die China’s wederopstanding samen bewerkstelligen kunnen verbazingwekkend zijn.
Ondertussen heb ik weer een nieuwe serie bij elkaar gefotografeerd, die ik jullie absoluut niet wil onthouden. Klik hier om de foto’s te bekijken, en blijf jezelf verbazen! Lees verder →
Iedere ochtend als ik naar mijn werk wil gaan, moet ik mezelf door een horde Chinezen op leeftijd heenwerken voordat ik naar buiten kan. Ze staan verspreid over de straat vlak buiten de ingang van onze sìhéyuàn, het hofje waar we wonen, of zitten op opklapkrukjes en blokkeren de ingang daarmee volledig. Vaak staan ze in het overdekte steegje dat van de hoofdweg naar onze sìhéyuàn loopt, waar we onze fietsen parkeren. Zo nu en dan loopt een nieuwsgierige vrouw onze sìhéyuàn brutaalweg binnen en kijkt dan recht onze badkamer in, waarvan het raam ’s zomers open staat. Pas als ik deze met een klap dichtsmijt om aan te geven dat er toch zoiets als privacy zou moeten bestaan, loopt ze ietwat onwillig het steegje weer in.
Sommige van deze mensen zijn vriendelijk en klappen hun krukje gauw op zodra ze zien dat ik met mijn fiets naar buiten wil. Sommigen lijken echter geïrriteerd dat ze een paar stappen opzij moeten doen om iemand die toch duidelijk in het hofje woont naar buiten te laten. Nu is onze sìhéyuàn niet zo interessant dat het horden bezoekers trekt, dus wat doen ze daar iedere ochtend?
Het is bizar, elke dag weer evenveel mensen, zonder uitzondering op leeftijd. Vaste bezoekers beklagen zich inmiddels ook: er komen er blijkbaar steeds meer bij. Ze verdringen zich voor het gebouw naast ons, maar wat doen ze daar toch iedere dag?
De ingang van onze sìhéyuàn, het steegje waar mijn fiets staat
Het gebouw naast ons, waar men zich verdringt om naar binnen te kunnen
Ik nodig jullie hierbij weer uit om met mij mee te denken:
Het goede antwoord wordt met de eerstvolgende post bekend gemaakt.
Deze keer een prachtig verhaal dat geschreven is door Jan Buis en in april 1924 werd gepubliceerd in ‘Katholieke Missiën’, een maandblad dat werd uitgegeven door de Missionarissen van Steyl: het missiehuis dat Jan Buis als missionaris naar Shandong zond.
De herfst is de oogsttijd, niet alleen van bruine boonen en boerenkool, maar ook van onsterfelijke zielen – ten minste hier in China. In den zomer is het te warm om veel te reizen en in de winter vaak te koud, maar in den herfst jagen we als het waren van de eene plaats naar de andere om missies te geven en catechismus-onderricht; om kinderen te koopen, nieuwe leerlingen voor het catechumenaat aan te winnen enz. enz.
Op het ogenblik zit ik weer midden in die zielenjacht of liever: zat ik; want plotseling hebben de roovers er een stokje voor gestoken, en vind ik nu dus tijd om jullie dat eventjes te vertellen. Lees verder →
Groene sojabonen (máodòu) mogen inmiddels een ‘hipster’- en superfood in Nederland zijn, in China zijn ze al eeuwenlang een traditionele snack. In Nederland zijn de boontjes onder andere bekend geworden omdat je ze kunt bestellen in de populaire Japanse sushi-restaurants, waar ze ‘edamame’ heten – de Japanse naam voor dit gerecht.
Het is geen wonder dat sojabonen steeds populairder worden in het westen: ze zijn caloriearm, eiwitrijk, gezond en passen daarmee perfect in de huidige gezonde-voedsel-hype. Maar allereerst zijn de boontjes eerlijk gezegd vooral erg lekker! Lees verder →
Judith in China 