Toen we op een mooie zondag het Jiěfàng Park (Bevrijdingspark) in Wuhan bezochten, liepen we tegen een interessant project aan. Twee mannen waren stutpalen die bomen overeind moeten houden aan het bewerken, en dat op een heel bijzondere manier.
De bomen worden ondersteund met een stalen constructie, maar omdat dat er natuurlijk niet mooi uitziet wordt de constructie vermomd als boomstam. Daar waren de twee mannen mee bezig, en ze vertelden graag meer over hun werk. Lees verder
Eerder kon je hier al een aantal keer lezen dat Chinezen nooit terughoudend zijn in het vragen naar mijn afkomst of mijn Chinese taalvaardigheden als ze me toevallig bij de bushalte zien staan of in de compound waar ik woon zie lopen. Nu duren die gesprekjes meestal vrij kort, ook omdat je jezelf snel uit de voeten kunt maken als het te gortig wordt met de vragen.
Als ik echter een taxi neem ontkom ik er niet aan: vanaf het moment dat ik instap kan de chauffeur gedurende de rest van de rit alle vragen die hij maar wil op me afvuren. En als ik de taxi samen met Zhang Yang neem, praten de chauffeurs nooit direct met mij, maar richten hun vragen aan hem. Het zijn altijd dezelfde vragen: Lees verder
Zhang Yang (1981) is twintig jaar actief in de Chinese muziekscene. In die tijd heeft hij Chinese rockmuziek zich zien ontwikkelen van een ondergronds fenomeen waarin muzikanten uit idealisme speelden, tot een commerciële industrie waar het vooral om beroemdheid en geld draait. China2025.nl sprak hem over de veranderingen die Chinese muziekscene de afgelopen twee decennia heeft doorgemaakt.
“Toen ik elf jaar oud was liet een buurjongen me voor het eerst muziek van Cui Jian, China’s eerste echte rockmuzikant, horen op zijn walkman. Het klonk heel anders dan de muziek die ik tot dan toe kende en sprak me meteen aan. Een paar jaar later kwam ik voor het eerst in aanraking met westerse bands als Metallica en Nirvana.” Zhang kon de Engelse teksten niet verstaan, maar vertaalde deze met hulp van vrienden. “Ik was toen een jaar of vijftien en begon mezelf af te zetten tegen de gevestigde orde. De westerse muziek wakkerde mijn rebelsheid aan. Ik was meteen verkocht en wist dat ik zelf zulke muziek wilde maken.” Lees verder
De naam voor Nederland is in het Chinees Hélán. Een provincie in centraal China heet Hénán. Hénán is één van de armste provincies van het land, en haar bewoners staan in de rest van China niet al te goed bekend. Zo zou het overgrote deel van alle dieven, oplichters en prostituees in China uit Henan komen.
De tonen van de lettergrepen in beide namen worden hetzelfde uitgesproken, maar mensen die uit centraal China komen (waaronder mensen uit Henan zelf), spreken de letter L niet zo uit als wij, en vervangen deze in de regel voor een N. In andere delen van China wordt de N juist weer vervangen voor een L.
Je begrijpt, dat wil nog wel eens voor verwarring zorgen… Lees verder
Nana Wang (33) studeerde IT in haar thuisprovincie Heilongjiang, en kon na afstuderen alleen een baan vinden waarmee ze slechts￥300 per maand verdiende. Omdat Nana daar geen toekomst in zag, besloot ze in 2002 om, samen met haar ouders, naar de hoofdstad Beijing te verhuizen. Lees vandaag hoe het Nana, één van de vele migranten in China’s hoofdstad, sindsdien is vergaan.
De verhuizing naar Beijing was volgens Nana een goede stap, alleen al omdat ze met haar eerste baan in de hoofdstad￥800 per maand verdiende. “Het was echter een hele zware baan in de onroerend goed sector, met lange dagen en collega’s die beter waren opgeleid dan ik. Het was een goede opstap, maar toch ben ik snel ander werk gaan zoeken”. Lees verder
Judith in China 