Op 18 oktober was het dan zo ver. Na ons huwelijksboekje te hebben afgehaald, trouwfoto’s te hebben gemaakt en een heleboel bijgeloof over trouwen in China wijzer te zijn geworden, was het tijd voor onze Chinese bruiloft. Die hielden we in de courtyard in Shahe, het was een echte Chinese plattelandsbruiloft.
Wat betekent dat? Lees verder
Als je in China woont dan ontkom je er niet aan: je zult eens of vaker terechtkomen in de KTV: de karaokebar.
Chinezen houden van zingen en hebben de karaokecultuur gretig overgenomen van de Japanners, waar het woord karaoke vandaan komt (in het Chinees: kǎlā OK). En dat in een brede maatschappelijke context: een bezoekje aan de KTV is niet alleen iets wat je in het weekend met vrienden doet, het is een vast onderdeel van het opbouwen van zakelijke relaties. In de Chinese zakencultuur is het namelijk belangrijk om elkaar ook persoonlijk beter te leren kennen, zodat je weet met wie je in zee gaat. Naast samen eten, foto’s van je kinderen laten zien, veel drinken (zodat je ziet of iemand een kwade dronk heeft, handtastelijk wordt of juist vrolijk), hoort daar ook het tonen van je zangkunsten bij.
Of je nu met Chinezen bevriend bent of ermee samenwerkt; het komt regelmatig voor dat men na een etentje direct doorgaat naar de KTV of nog efficiënter – dat er in de aparte ruimte van het restaurant waar je als gezelschap eet, een ingebouwd karaokesysteem aanwezig is. En als je niet van karaoke houdt en het na het etentje eigenlijk wel voor gezien wilt houden, kom je er al snel achter dat er geen ontkomen aan is. Het gaat meestal als volgt: Lees verder
Eind 2012 woonde ik mijn eerste Chinese bruiloft bij, van een nicht van Zhang Yang. Zhang Yang, zijn moeder en ik waren bij het feest voor de familie van de bruid aanwezig, de bruidegom vierde op dat moment het feest voor zijn eigen familie, die hebben we toen dus niet gezien. Chinese huwelijksvoltrekkingen bestaan meestal uit verschillende feesten, en niet iedereen hoeft bij allemaal aanwezig te zijn.
Onlangs, ruim twee jaar later, belde de moeder van deze nicht Zhang Yang’s moeder (haar zus) op. Om te vertellen dat de nicht een kind had gekregen, en haar uit te nodigen voor het 100-dagen feest: als een Chinese baby 100 dagen oud is wordt er traditioneel een feest gehouden waarbij familie en vrienden langskomen. En zoals bij alle Chinese aangelegenheden die betrekking hebben op de grotere zaken des levens (huwelijk, overlijden, geboorte), is het de gewoonte om tijdens zo’n bezoek een rode envelop met geld cadeau te geven: een hóngbāo.
De rest van het bericht luidde dat de nicht inmiddels gescheiden was van de echtgenoot die wij nooit ontmoet hadden, en dat de baby het product was van de nicht’s huwelijk met een nieuwe man. Lees verder
In China struikel je – zeker in de zomer – op iedere straathoek wel over een slapend persoon, ongeacht het tijdstip van de dag en de locatie. Ik kon het niet laten om ze te fotograferen, en als je eenmaal ergens mee begonnen bent dan komt er soms geen einde aan. Dat heb ik gemerkt; na twee eerdere posts met foto’s over dit onderwerp (zie hier (1) en hier (2)) ben ik inmiddels weer zoveel slapende Chinezen tegengekomen dat we aan een derde blog toe zijn!
Ook in een stad als Wuhan, die dynamisch en iedere dag anders is lukt het Chinezen om wonderbaarlijk rustig en flexibel te blijven, met een uitzonderlijk aanpassingsvermogen naar de omgeving. Netjes op een rijtje samen diep snurken in het openbaar of gewoon met dekbed, kussen en al midden op de stoep gaan liggen: je ziet het allemaal. Hoewel zonder gêne slapen in het openbaar hier volledig geaccepteerd is, blijf ik het fascinerend vinden.
Ook de derde serie zit vol met foto’s van mensen die slapen op plaatsen en in posities die wij als westerlingen niet voor mogelijk houden. Ik wil ze jullie weer niet onthouden: klik hier om de foto’s te bekijken, en blijf jezelf verbazen!
Deze blogpost had ook kunnen heten: ‘Over waarom er gisteren een bos onkruid voor de deur stond toen ik thuiskwam’.
Over dat er in Hubei en Wuhan andere gewoonten & gebruiken zijn dan in Beijing en hoe Zhang Yang dat door ervaring leerde, heb ik het hier al eens gehad. Gisteren leerden we weer iets nieuws: ook traditionele Chinese feestdagen kennen in iedere provincie andere gebruiken.
Vandaag is het de vijfde dag van de vijfde maand in de maankalender en viert China het Drakenbootfestival (Duānwǔ Jié). In heel China houdt men vandaag drakenbootraces en eet zòngzi; pakketjes van zoete rijst verpakt in bamboeblad. Lees verder
Judith in China 